Ik kreeg van de week een mailtje van ene mevr Puttifly. Ze heeft me gevraagd of ik haar aan mijn messengerlijst wil toevoegen. Waarom kreeg je een mail van Puttifly vraagt u zich misschien af. Nou dat komt omdat ik Windows opnieuw heb moeten installeren omdat-als ik iets wil downloaden-steeds een melding krijg dat ik geen machtiging heb en me als administrator moet aanmelden. Hoe dat ineens komt weet ik niet. Bij mijn weten heb ik niets schokkends gedaan in mijn instellingen. Bij het opnieuw installeren van Windows installeerde ik per ongeluk een messengerdienst mee die ik meteen verwijderd heb. Wat moet ik met messenger. Met familie mail ik en als ik niet mail dan bel ik wel.
Administrator met machtigingen stond er terwijl ik een eenvoudige schoenlapper ben zoals Matthijs van Nieuwkerk zich noemt als het over ingewikkelde zaken gaat in DWDD. Wat is het computerleven toch ingewikkeld soms en net als van Nieuwkerk voelde ik me een eenvoudige schoenlapper hoewel hij een rianter salaris verdient dan ik hier op het blog. Misschien lapt hij wel schoenen maar daar verdient hij zijn brood niet mee. Op het Centraal station staat er ook een, dat is een dakloze.
Terug naar mevr Puttifly. Wie is dat en waarom wil deze persoon met mij Messengen. Is zij zo eenzaam dat ze contact met mij zoekt? Er zijn veel eenzamen op de wereld maar met internet is het zichtbaarder dan ooit. We daten we wat af. Sommigen zijn op meerdere datingsites ingeschreven onder het motto: ''Niet geschoten is altijd mis.'' Zo heeft een kennisje eens een vent aan de haak geslagen die een Barbie verzameling had. Liefdevol kleede hij de popjes s'avonds uit en bracht ze naar bed, De volgende morgen kleedde hij ze weer aan. Daar stond ze bij en keek er na. Hij had totaal geen belangstelling voor kennisje. Ze pakte subiet haar koffer en vertrok onmiddelijk met het gevoel dat er rare kerels ingeschreven waren op datingsites.
Mevr Puttifly, het leven is mooi. Kijk naar de bloemetje en de bijtjes. Hoor de vogeltjes twinkeleren in mei. Kijk naar de eenden die hun vrouwtjes verkrachten omdat de natuur zo mooi is. Stap op de fiets en ga erop uit. Het duin is mooi, de pijpendopjes staan volop in bloei. Stap af maak een foto en zijg neer op het groene mos en eet daar je boterhammetje met bijenhoning. Fiets na deze heerlijke dag naar huis en koop een bloemetje voor je verdorde man (als je die hebt tenminste) en je zult zien dat hij weer helemaal opleeft. Echter begin niks met iemand op internet.
Het mailen is leuk en er komt waarschijnlijk een ontmoeting uit voort. Jullie drinken koffie en dan neemt hij je mee naar zijn hobbykamer. En wat blijkt? Daar staat een vogelkooi met parkiet. Of je daar de komende drie weken op wilt passen want hij gaat met zijn vriendin naar de Bahama's. Je wilt niet lullig doen dus je zegt ''Ja.'' Met parkiet en al keer je even later teleurgesteld weer huiswaarts en je verzorgt het beestje liefdevol. Drie weken later één dag voor hij thuiskomt stuurt hij je een mailtje met het verzoek of je het beestje vandaag nog in de tuin kunt zetten. Dat mag want het is mooi weer. Hij wil met zijn vriendinnetje bij thuiskomst nog even rustig nagenieten.
Met de pest in je lijf rijd je veel te hard drie weken later weer naar het Noorden des lands want daar woont hij. Het kost wederom een puist benzine en je krijgt bovendien een bekeuring wegens te hard rijden. Je zet het beestje in de tuin waarna het begint te krijsen omdat hij nu gewend is aan jou.
HET VROUWENSCHRIJVERSBUURTJE
verhaal | Column
|
20 April 2012 | 21:11:03
Bij mij achter heb je het vrouwenschrijversbuurtje. Hoewel de dames reeds dood zijn verbeelde ik me- toen ik de foto nam- dat ze daar wonen en gezellig zo nu en dan bij elkaar op visite gaan om over hun boeken te praten. Ook lezen ze elkaar voor uit eigen werk of uit elkaars werken. Meestal luisteren de dames aandachtig naar elkaar maar er is er één bij die een groot ego heeft. Niet zo groot als Arnon Grunberg die AFth van der Heijden eens op de kast joeg door hem en zijn zoon te beledigen in een open brief, maar toch...
Ik heb het over Mien Labberton.
Mien vind zichzelf beter dan haar collega's en gaat demonstratief zitten punniken als zij een verhaal uit eigen werk voorlezen. Cissy van Marxveld werd daar eens zo kwaad over dat ze Mien de huid vol schold. ''Wat ben je toch arrogante muts. Omdat jij een vijfde druk hebt en de meesten van ons niet wil nog niet zeggen dat je ook beter schijft! Gadverdamme, hier in ons schrijversbuurtje zijn we allemaal gelijk hoor!''
Er waren vergenoegde lachjes verschenen op de gezichten van Nellie Bodenheim en Willie Petillon. Die zaten zich duidelijk te verkneukelen bij de uitbarsting van Cissy. Nellie van Kol legde haar breiwerk neer en zei met de haar bekende ironie: ''Ach, laat haar maar. Echt grote geesten hebben zelden kapsones. Kijk naar Nienke van Hichtum. Haar Afkes Tiental heeft de zestigste druk reeds beleefd en ze schept daar nooit over op.''
Nanny van Wehl die haar leesbril poetste knikte instemmend en keek schuin naar Nienke.
Die zat zoals gewoonlijk in een hoekje Afkes tiental te lezen.
Ik dank degene die de bijnamen ingezonden hebben ivm mijn vorige log. Hier komen ze op een rij:
Otto: Dronken droppie ( een dronken man) Morgenster (iemand die vuilnisbakken afstruint in de vroege morgen)
Nelly, Dirk Boerenkool (hij haalde resten groenten en afval op bij de mensen thuis) ''Bloemen in allerlei kleuren''(een venter van bloemen die dit vanaf zijn zadel schreeuwde) ''Pijnenburg in de bocht'' (een onderwijzeres met die naam die met haar fiets de bocht niet om durfde en zodoende ieder keer afstapte als ze er een tegenkwam)
Jaap. ''Verschroeid rubber.'' (zo werd Jaap genoemd maar had geen idee waarom)
Zizi, ''El Tigre'' (sommige Spaanse mannen noemde haar zo door haar felle blik in het bruine gezicht) ''De Koningin'' (ze leek voor sommigen wat afstandelijk)
Yvonne, ''Yvonne van Hub van Nelkes Wullem'' (Nelkes van Wullem=Willem van Nel)
Mieja, ''Marie op un tip'' (zij woonde op de hoek van het dorp) Bonen Gerard (deelde zijn sperciebonen met de zomerdag (..) ''Prik en Prak'' (twee mannetjes die elastieken, knopen, enz verkochten aan huis) ''Mokkataartje'' (lerares die altijd aan het mokkeren was)
Marianne, ''De Natte,'' (iemand die van een stevig potje bier hield) ''De Skiel'' (een kleine man met kromme benen)
Seomezeor, ''Overjarige Tom Poes'' (zo werd zij genoemd door haar kinderen. Hiermee uiten zij hun ongenoegen)
BIJNAMEN
verhaal | Column
|
13 April 2012 | 22:59:40
Henk werd ''Boemketel Henkie'' genoemd door zijn collega's op de zaak omdat hij de grote trom sloeg bij het Leger Des Heils. Boemketel Henkie had een oogje op Els die de fluit bespeelde in hetzelfde orkest.
Boemketel Henkie keek vaak naar Els als ze repeteerden. Ze zat schuin vóór hem en hij keek altijd met bewondering naar haar als zij met haar volle lippen het mondstuk van de fluit omklemde. Vaak kreeg hij daarbij gedachten die hij liever niet wenste want de Heer kon ze lezen, vermoedde hij. Hij had wel eens meer gedachten die niet helemaal des Heere waren. Zo las hij laatst op teletekst dat een bejaarde man de dood had gevonden na een brute woningoverval. Hij wenste het onderkruipsel die dat had geflikt aan zijn teennagels op te hangen aan de hoogste boom. De Heer zou die gedachten waarschijnlijk niet goedkeuren. Maar gelukkig sloeg hij de boemketel in het Leger zodat de Heer toch een oogje dicht zou knijpen.
Nu ik het over bijnamen heb. Toen ik nog werkte hadden veel collega's bijnamen.
Zo was daar Peukie.
Peukie was een klein mannetje dat op een verwaarloosde knuffel leek. Hij had een vuurrood hoofd met op zijn neus een rond brilletje dat bijeengehouden werd door een plakbandje. Peukie rookte onophoudelijk maar het wonderlijke was dat je hem nooit met een hele sigaret zag maar altijd met een peuk. Peukie roggelde en hoeste aan één stuk door. Zijn hoest leek op die van een blaffende dolle hond die op het punt stond iemand aan te vallen. Vaak gebeurde het dat de peuk uit zijn mond vloog. Zo ook in de pauze toen we eens zaten te lunchen in de kantine. Een collega die tegenover hem zat dompelde net het theezakje in zijn thee toen de peuk van peukie na een enorme hoestbui in de thee van de collega belandde.
Dat brengt me bij Theezakje
Theezakje, alias het dompelaartje (zo werd hij later genoemd) dankte zijn bijnaam aan het feit dat hij langdurig het theezakje op en neer dompelde in zijn thee. Wij vermoedden dat hij de wereld kon redden van de ondergang als hij maar lang genoeg dompelde. Theezakje zei nooit veel en al hij iets zei waren het wijsheden die hij vaak uit eigen koker toverde maar die soms ook bekend waren. Zo zei hij eens: ''Veel beloven weinig geven doet de gek in vreugde leven. Een vrouwelijke collega die naast hem zat slaakte een kreet van herkenning want zij had net een relatie met een vriendje achter de rug die haar eeuwige trouw beloofd had maar er na veertien dagen alweer vandoor ging. Ook droeg theezakje eens op gedragen toon een gedichtje voor dat ik u niet wil onthouden:
''In ieder graf ligt wel iemand
Een dwaas die dat betwist
Hier ligt echter niemand
want hij kon niet worden gemist.''
Later kwam een collega erachter dat hij dit van Fons Jansen had gepikt. Theezakje was zijn bijnaam op het laatst zó zat dat hij naar de baas liep. Deze verbood het personeel om hem nog langer zo te noemen. En zo ontstond Dompelaartje, dat was niet verboden. Het ging nog jaren zo door totdat hij van ellende ontslag nam. Had hij maar niet naar de baas moeten lopen.
Tot slot was daar het Wandelend peertje.
Deze collega had exact de vorm van dat fruit. Hij zag er bovendien sappig en welgemoed uit. Volgens mij wist hij niet dat hij deze bijnaam had. Hij bemoeide zich met niemand en zat altijd apart.
Ik ben geobsedeerd door de vrouw die dat maandverbandspotje inspreekt op tv
Ze klinkt als een fragiel engeltje dat ieder moment kan opstijgen naar hogere sferen. Ik denk dat ze mooi is aan haar stem te horen maar dat kan schijn zijn. Misschien is ze oerlelijk en heeft ze oren waarmee je een zeilwedstrijd kunt winnen. Misschien een haakneus die ze graag in andermans zaken steekt. Het kan óók zijn dat ze een achterwerk heeft waarop je een glas bier kunt zetten zonder dat die omvalt. Het kan allemaal alhoewel ik me haar beeldschoon voorstel.
Ik ben geobsedeerd door dat lieve ietwat timide stemmetje dat verhaalt over de extracten en kamille waarmee het maandverband verrijkt is waardoor geurtjes geen kansjes krijgen. De woorden ''vagina'' en ''intieme verzorging'' spreekt ze uit met een grote vertedering zodat ik er haar van verdenk dat ze er ook buiten haar periode om liefdevol mee bezig is. Als ze demonstreert hoe goed het absorbeert gebruikt ze blauwe vloeistof. Dat ziet er niet zo erg uit als dat enge rode dat op bloed lijkt. Meisjes die voor het eerst menstrueren kijken verschrikt op bij het verwisselen van het maandverband. Moeder moet hen dan opnieuw gaan voorlichten dankzij die misleidende reclame.
Moeder is trouwens ook misleid toen zij haar- uit een erfenis verkregen geld- ondergebracht had bij een instelling die haar een Zwitserlevengevoel beloofde. Ze hoopte met haar man een leuke tijd te krijgen na zijn pensionering en hadden een luxe cottage aan een paradijselijk strand op het oog. Oh hebzucht, de heren die het allemaal bedacht hadden bleken hun zakken reeds te hebben gevuld en keerde elkaar nu bonussen uit wegens groot succes, hun slachtoffers berooid achterlatend. De heren liggen nu- na hun oude vrouw ingeruild te hebben- met de nieuwe vriendinnetjes op het paradijselijke strand dingen te doen die ze eerder aan hun klanten hadden beloofd.
Terug naar de vrouw van het maandverbandspotje.
Natuurlijk is het prettig om een happy period te hebben. (''happy period'' ook dat moet tegenwoordig in het Engels) Maar zij presenteert het alsof het een aangenaam gebeuren is dankzij de extracten en kamille die in het verbandje verwerkt zijn. Vrouwen weten wel beter al rolt de een er makkelijker doorheen dan de ander. Daar kunnen mannen ook over meepraten.
Een vrolijk pasen!
Hebben jullie ook zo'n hekel aan die papiertjes die je van die chocolade eitjes moet afpeuteren? Kunnen ze die niet gewoon onverpakt in een zak stoppen?
Zwitserlevengevoel: dit gedeelte is geinspireerd door het log van Yvonne)
Medeblogger Dikkemick schreef naar aanleiding van het log ''Ontmoeting'' het volgende:
''s Nachts komen ze wel tot elkander, ffkes bijkletsen e.d., als de zon dan weer opkomt gaan ze weer staan zoals elke dag...dat is toch hét sprookjesverhaal wat hierachter zit?
Dikkemick zou wel eens gelijk kunnen hebben. Ook ik denk wel eens dat sprookjesfiguren en beelden die overdag schijnbaar levenloos zijn s'nachts tot leven komen. Hoe dat komt? Dat komt door een vriendin die ik jaren geleden had en die rotsvast in dit soort zaken geloofde. Het was zelfs nog erger. Overdag tijdens wandelingen in het bos zag ze kabouters op paddestoelen die vrolijk lagen te wippen. Dat was nog eens iets anders dan kabouter Spillebeen die dat in zijn eentje deed. Ik keek goed naar die desbetreffende paddestoel maar zag geen kabouters. ''Je moet er een speciaal oog voor hebben,''zei ze, maar dat had ik niet. Toch, sinds die tijd geloof ik een beetje in sprookjes.
Dikkemick heeft dat latente geloof weer in me aangewakkerd, dus besloot ik in de nacht van dinsdag op woensdag eens te gaan kijken bij die beelden. Ik zette mijn auto op de parkeerplaats en tuurde in de verte, maar hoe ik ook keek ik zag die beelden niet staan. Ik liep langzaam naar de bewuste plek en naarmate ik vorderde hoorde ik steeds harder een geluid dat klonk als steen op steen. Het leek alsof er een stratenmaker bezig was. Dat kon toch niet middenin de nacht? Ik was beetje angstig geworden door het geluid dus hield ik stil op enige afstand en daar zag ik- geloof het of niet- de beelden heftig copuleren in het gras.
Dikkemick schreef: 's'nachts komen ze tot elkander ffkes bijkletsen en dergelijke.'' Nou, op dat moment was het meer ''en dergelijke'' dan ''ffkes bijkletsen.'' Maar misschien hadden ze al bijgekletst of deden ze dat na afloop. Geschokt maar ook verheugd dat ik iets had gezien wat waarschijnlijk nog nooit iemand gezien had keerde ik terug naar de auto. Over die kaboutervriendin van vroeger dacht ik nu heel anders. Wat zou er gebeuren als ik dit tafereel aan iemand zou vertellen. Geen mens zou me geloven behalve die kaboutervriendin.
Thuisgekomen dacht ik na over wat ik gezien had en werd vreselijk nieuwsgierig. Zouden ze nu uitgevloerd op het gras liggen of zouden ze er straks gewoon weer staan alsof er niks gebeurd was. Ik besloot eerst even te slapen en dan te gaan kijken.
Een paar uur later ging ik na een vluchtig ontbijt terug naar de beelden. Ik stapte uit de auto en zag meteen dat er iets vreemds aan de hand was. Er stond nog slechts één beeld, namelijk die van de vrouw. Ik liep naar naar de plaats toe om eens goed te kijken en zo stond ik ineens oog in oog met haar.
''Kun je praten?'' vroeg ik nieuwsgierig.
''Als ik wil praat ik de oren van je hoofd.''
''Waar is die man en waar is je neus? ''
''Ach...na onze ontmoeting stonden we elkaar maar aan te kijken. Toen de nacht viel hielden we het niet meer en kwam het tot gemeenschap waarbij mijn neus helaas afbrak. Toen hij klaar was stond hij op en liep zonder iets te zeggen weg, mij zonder orgasme achterlatend. Kerels, ik begin er niet meer aan.''
''Ze zijn niet allemaal zo,'' probeerde ik
''Dat zeggen ze allemaal, '' antwoordde ze.
Aangezien je een verbitterde vrouw de tijd moet geven ging ik er niet verder op in. Ik gaf een knikje en liep terug naar de auto.
Jarenlang heb ik in het kleine grappigste autootje gereden dat ooit op de markt is gebracht. Het was een revolutie qua model en binnenruimte.
De Renault Twingo.
Niet alleen voorin was er genoeg ruimte maar ook achterin als je de achterbank naar achteren schoof, een handigheid dat destijds nieuw was in de autowereld. Het ''nadeel'' was dan dat er wat minder bagageruimte overbleef, maar ik rijd veel ritten waarbij ik de bagageruimte weinig of niet gebruik dus het was geen enkel probleem. Binnenruimte is prettig en dat ontbeer je vaak bij kleine auto's maar niet bij dit model Twingo.
De Twingo was verder praktisch omdat je de achterbank in delen kon neerklappen of helemaal zodat je er door de ruimte die er ontstond een kleine verhuizing mee kon doen. Je had het gevoel in een veel grotere auto te rijden. Dat kwam door de grote voorruit die tot ver in het ruimtelijke dashboard doorliep en de hoge zit. Achterin had je dat gevoel ook. Mijn dochter die eens achterin zat verklaarde na het uitstappen verbaasd: ''Hij is van binnen groter dan van buiten!''
Het model waarin ik toen reed word niet meer gemaakt maar er zijn inmiddels al weer twee opvolgers. Oók leuke autootjes maar niet zo origineel als het eerste.
Op een dag keek ik uit het raam en zag dat er een brommobiel achter was geparkeerd. Hetzelfde model, dezelfde kleur maar mét een zonnedakje. De binnenruimte van de brommobiel haalt het uiteraard niet bij zijn grotere broer maar door het concept - dat duidelijk van de Twingo was afgekeken- zal het best meegevallen zijn.
Hoewel ik al weer jaren in een auto rijdt van het merk: ''Wir leben Auto's'' denk ik nog vaak terug aan het het ruimtewonder van weleer.
''BOY''
verhaal | Column
|
17 Februari 2012 | 21:31:30
Van de week keek ik naar een film die ging over de apartheid in het Amerika van de vorige eeuw. De film speelde zich voornamelijk af in een treincoupé die voor blanken bestemd was en waar een een zwarte man in plaatsgenomen had.
In die coupé zaten een stel boerenkinkels uit het zuiden wiens intellect niet ver boven het poepen van een drol uitkwam. Een moedig man om daar tussen te gaan zitten, je moet maar durven. Waar de rillingen bij mij van over de rug liepen was het superieuriteitsgevoel en totale minachting waarmee de zwarte man benaderd werd. Hij werd uitgedaagd en vernederd, maar het meest vernederende vond ik dat hij iedere keer BOY werd genoemd.
In het woord BOY schuilt pure minachting. Het ridiculiseert iemand tot een lachwekkend en meewarig individu.
Als neger moest je veel kunnen verdragen in die tijd. Dat mensen die zonder reden schelden geen innerlijke beschaving hebben is bekend en dat is de reden dat veel zwarten er boven konden staan, maar er zijn woorden die zelfs een zwarte man niet verdragen kan en dat is het woord BOY. Toen ik die scene zag in die trein waarin dat kleinerende woord steeds werd uitgesproken haalde dat niet het beste in mij naar boven alhoewel ik een redelijk mens ben.
BOY, wat had ik die trein graag een noodstop zien maken waarbij de boerenkinkels met de egokoppen tegen de wand dreunde. De neger bleef ongedeerd omdat hij tegenover hen zat en zodoende ''achteruit'' reed. God had hem niet helemaal vergeten in zijn Almachtigheid en een clausule ingebouwd die nu eens gunstig uitpakte voor zijn zwarte onderdrukte zoon.
Edoch, het was maar een film waarvan ik het script niet geschreven had. Toen de man aan het eind van de film uitstapte werd er nog verschillende keren BOY tegen hem geroepen.
Het duurde nog jaren voor Amerika zijn eerste zwarte president kreeg.
SCHAATSPRET
verhaal | Column
|
11 Februari 2012 | 12:26:13
Hij ging niet door, de tochten der tochten.
Ik had me er wel op verheugd want het is prachtig om te zien hoe de bonte stoet schaatsers over het ijs trekken met als decor het witte Friese landschap en de pittoreske dorpjes. Niet alleen dat maar ook de hele entourage er omheen. Het stempelen, het afzien en wie de winnaar zou worden. Gelukkig konden we wel genieten van de andere schaatstochten die verreden werden. Vraag me niet naar de naam van die tochten en de winnaar. Het gaat mij om de sport zelf. Namen en tijden onthoud ik nooit.
Ooit heb ik geschaatst, een paar keer zelfs. De eerste keer als kind bij ons achter op de vaart waarbij ik een verschrikkelijke hekel had aan het onderbinden van die houten krengen. Dat moest uiteraard met blote handen want met handschoenen aan kun je niet goed strikken. De kouwe jatten herinner ik me nog goed. Die waren er de oorzaak van dat na een paar meter de schaatsen losschoten en ik te voet verder schuifelde als een eend met platvoeten, de schaatsen bungelend naast mijn schoenen. Een watervogel die verderop stond toe te kijken herkende een soortgenoot in mij en begon meelijwekkend te kwaken. Ik schuifelde naar de kant en ging naar huis waar moeder met de erwtensoep wachte. Nooit zou ik meer schaatsen, besloot ik.
Vele jaren later ontmoette ik een vrouw die nu mijn ex is. Ik leerde haar kennen begin december. Zij is een fervent schaatsliefhebber en kan het heel goed. Toen het begon te vriezen sloegen bij haar de schaatskriebels toe. Ik voelde het onheil al naderen en zou de ijzers opnieuw moeten onderbinden, wist ik.
Waarom dan, je moet toch niks?
Ik heb als ik verliefd ben een heel vreemde kronkel. Ik kan mijn geliefde niks weigeren en bovendien vind ik alles wat ze doet leuk. Haar hobby's, haar moeder, alles. Zelfs als ze waardeloze schilderijen maakt dan vind ik ze nog prachtig. Schrijft ze hopeloze gedichten dan vind ik het literaire meesterwerken. Zo heb ik verschillende vrouwen naar de gallemiese geholpen. Ze hadden een compleet vertekend beeld van zichzelf gekregen. Eén vrouw kwam na mijn aanbeveling bij een galerie terecht waarbij de eigenaar na het zien van haar geknoei gillend uit het raam sprong. Bij een ander rolde een uitgever schuddebuikend van het lachen onder zijn bureau bij het lezen van haar belachelijke poezie.
Mijn ex kan dus goed schaatsen en zo stond ik op een mooie winterdag aan de rand van de ijsbaan te kijken hoe ze met ome joop - in wie ze een gewilige partner had gevonden - zwierend over het ijs sjeesde op de maat van toepasselijke muziek. Ik stond erbij en keek ernaar hoe hij zich uitsloofde om indruk te maken op mijn jonge geliefde.
Toen ex uitgeschaatst was zwierde ze naar me toe en vroeg smekend of ik het ook wilde leren. Pas verkering en dan meteen al aan de kant staan leek me niet bevordelijk voor ons pril geluk dus kocht ik de volgende dag lage noren.
Het vroor die winter behoorlijk en ik heb vele pogingen gedaan om het schaatsen onder de knie te krijgen. Op een gegeven moment lukte het een beetje maar daar is dan ook alles mee gezegd. Ik hield het nooit lang vol en ik zwikte onophoudelijk ondanks dat het lage Noren waren. Als ik dacht aan vallen gebeurde het ook en mijn ex die in het begin nog gezellig naast me schaatste was even later in geen velden of wegen meer te bekennen.
We deden veel samen maar het schaatsen was duidelijk háár feestje dat ze zich niet liet ontnemen door een kruk die het niet onder de knie kreeg.
Onder de titel Van Kooten en De Bie sloegen weer toe! zendt de VPRO vanaf 5 februari een drieluik uit over de twee belangrijkste satirici van de Nederlandse televisie. Maker van de serie is meesterinterviewer Coen Verbraak, die naast zijn werk voor Vrij Nederland en NRC Handelsblad de televisieserie Kijken in de Ziel maakte, die in 2010 met een Zilveren Nipkowschijf werd bekroond. Xi belde met Verbraak om te praten over Koot en Bie. ‘In de tijd dat zij samenwerkten, heeft de buitenwereld nooit gezien hoe zij te werk gingen. Dat maakt hun legende misschien zo groot.’
Kees van Kooten en Wim de Bie begonnen hun carrière bij de radio, waar ze bekend werden met de Klisjeemannetjes. In 1969 maakten ze de overstap naar televisie, eerst als acteurs bij VARA’s Hadimassa en later als duo in onder andere Het Simplisties Verbond, Keek op de Week en Deksel van de Desk. In 1998 ging het duo uit elkaar. ‘Ik wilde hun verhaal graag vastleggen’, vertelt maker Coen Verbraak. ‘Het zou zonde zijn als zo’n bijzonder verhaal verloren zou gaan. Al die tijd wilden de heren niet meewerken, tot ze op een gegeven moment toch gevoelig waren voor mijn verzoek. Dat vond ik heel bijzonder en ik ben ze gaan interviewen, zowel samen als alleen. Op basis van de verhalen die ze vertelden over het ontstaan van typetjes als de Vieze Man en Cor van der Laak, ben ik fragmenten gaan zoeken. Die fragmenten zijn te zien in het drieluik, maar ook nooit eerder uitgezonden materiaal uit Keek Op De Week komt voorbij.’
EEN REACTIE UITGELICHT
verhaal | Column
|
26 Januari 2012 | 18:36:51
Naar aanleiding van mijn laatste verhaaltje: ''Het cactusincident'' schreef medeblogster Seomezeor een reactie. Er gebeurde iets tijdens het reageren terug, namelijk dat ik iets kwijt wilde wbt het bloggen. Verhalen of columns schrijven is leuk maar er is niet altijd de inspiratie om iets nieuws te bedenken. Aangezien ik zelden over het bloggen zelf schrijf voelde ik die behoefte toen ik terug reageerde. Ik vond het wel aardig om er een logje van te maken. Zo kan ik dat ook eens kwijt.
Seomezeor: ''Edwin, ik vind het 'n beetje 'n taai verhaal.............
Heb je dat echt meegemaakt of is het fantasie? Misschien met hier en daar 'n authentiek invalshoekje?
Nou ja, het bitterbalgebeuren vond ik niet des Edwins maar misschien, nou ja, misschien, dat is wel zeker, ken ik je eigenlijk helemaal niet en is het wel degelijk des Edwins.
Op mijn verjaardagkalender ook mensen die ik niet of zelden (meer) zie maar wat geeft dat? Ik vind het dan 'n aanleiding om weer even aan ze te denken en dat is altijd in de goede zin hoor anders haal je ze er toch af?
Je kunt nou eenmaal niet met alle mensen die je in je leven tegengekomen bent, én aardig vond, het contact onderhouden maar even aan ze denken als ze jarig zijn kan wel.
Wanneer ben jij jarig? ''
Edwin: ''Ik vind het mooi dat je eerlijk bent over mijn verhaal. Zelf ben ik altijd kritisch op mijn stukjes. Als ik het niks vind plaats ik het niet. Daarna moet je maar afwachten of een ander het ook leuk vind, niet iedereen heeft dezelfde smaak. Er stuiten mij hier wel eens dingen tegen de borst, maar dat is (mijn ervaring) bij meer weblogs zo. Bijvoorbeeld het feit dat bloggers bij medebloggers niet inhoudelijk reageren maar alleen een knuffie en een plaatje plaatsen. Zo had Opa Jaap eens een clip over een koor waarbij het leek of het een serieus item was. Het was echter een grap want er ging van alles mis tijdens het zingen. De reactie van iemand ging ongeveer als volgt: ''Prachtig, wat een mooie muziek.'' Diegene zag alleen het beginplaatje en had geen zin om verder te kijken. Ja, dan val je toch door de mand als reactant.
Dan wat betreft het erotische voorval met de bitterbal. Ik vind dat je zulke dingen moet kunnen schrijven. Net als ieder ander is erotiek mij niet vreemd. Mits het niet grof word beschreven moet dat kunnen. Velen durven het niet te schrijven. Ik behoed me om al te braaf te worden want als je verhalen schrijft waarbij je geen onderwerp schuwt is braaf zijn de dood in de pot. Er zijn momenten dat ik wil stoppen. Dan denk ik: Ik heb alles nou wel geschreven hier. Maar dan gebeurt er toch weer iets zodat ik verder kan. Als ik de leuke logs en de aardige mensen tussen de vele suikerspinnen zie is het een stimulans om door te gaan. Over een eventueel verdriet schrijf ik bijna nooit. Dat heb ik wel eens gedaan maar het luchtte niet op.
Sommige verhalen zijn fantasie, die staan onder het kopje ''verhalen'' De andere zijn meer persoonlijk die onder het kopje ''columns'' staan. Mijn verhalen zijn gebaseerd op fictie maar er zijn natuurlijk situaties uit mijn persoonlijke leven die ik erin verwerk. Dat kan niet anders. Ik heb bijv. nog nooit een cactus cadeau gekregen, maar wel eens een schaamlip uit een broekje zien piepen. Die twee zaken verwerk ik dan in een verder gefantaseerd verhaal.
Ik ben 5 januari jarig, mijn dochter de zesde. Dan heb ik alle feestdagen gehad. Die begint 1 december met mijn ex. Zoals je merkt heeft jou reactie mij getriggerd. Had ook behoefte om het e.e.a uit de doeken te doen w.bt het bloggen. Misschien plaats ik dit als nieuw logje.
HET CACTUS INCIDENT
verhaal | Verhalen
|
21 Januari 2012 | 22:14:00
Anton Grootjes doet een plas en kijkt op de verjaardagskalender.
Ine was gisteren jarig. Hij heeft al jaren geen contact meer met haar maar streept de naam niet door omdat hij het gevoel heeft dat hij haar dan definitief dood verklaart. Hoe zou het met haar gaan. Zou ze nog samen met Jan zijn?
Hij loopt naar de keuken en zet een kop thee.
Zij is de vrouw waar hij jaren geleden een oogje op had, maar zij had dat niet op hem. Hij hoopte dat bij haar ook de vonk eens zou overspringen en deed daar zeer zijn best voor. Als zij hem uitnodigde trok hij zijn mooiste kleren aan, haalde de auto door de wasstraat en kocht een bloemetje bij de supermarkt. Hij rekende altijd af bij die aardige kassiere ook al stond er een lange rij. Ze was broodmager maar had een lief treurig gezicht.
Na het afrekenen liep hij naar de auto met de bos bloemen die bijvoorbaat al nutteloos was. Er viel niks met Ine te beginnen. Na verloop van tijd ontmoette ze ook nog eens een vriend die Jan heette zodat hij toen echt de pest in kreeg. Op haar verjaardag in augustus die in de tuin gevierd werd zag hij hem. Het was iemand met een rommelige baard en sjofele kleding. Maar met gevoel voor humor die bij hem ontbreekt.
Anton Grootjes neemt een slok van zijn versgezette thee.
Dan was er dat cactus incident op diezelfde verjaardag waardoor hij behoorlijk op haar afknapte. Ze had vier cactussen die ze kwijt wilde. Eén grote en drie kleintjes. ''Je mag ze vanavond meenemen, ik weet er niemand voor'' zei ze toen hij haar het verjaardagscadeautje had overhandigd.
Toen hij s'avonds na het koud buffet weer naar huis ging vergat hij ze. Dat kwam omdat hij die middag geobsedeerd was geweest door haar gedrag. Ze zat voortdurend aan Jan te frunniken tussen het bedienen van de gasten door waarbij ze giechelde als een klein meisje.
Na de wijn ging ze met de schaal bitterballen langs en gaf Jan de laatste waarbij ze bij hem op schoot sprong. De bitterbal viel uit zijn hand en belandde tussen haar borsten in de openstaande bloes. Ze gaf een gil, sprong op en deed een stap naar achteren waarbij ze struikelde over het nichtentasje van Albert die verschrikt: ''Mijn hemeltje!'' riep. Ine lag daar in een houding die men ''bereidwillig tot het ontvangen van een man'' zou kunnen noemen. Hij keek daar waar hij eigenlijk niet kijken mocht en zijn adem stokte omdat het slipje door de val enigszins opzij geschoven was. Het was een sensueel tafereel mede door haar onbeholpenheid. Snel krabbelde ze op, riep ''Kut'' en snelde naar de keuken met Jan achter haar aan. Daar legde ze een koud washandje op de pijnlijke plek en deed het slipje weer op zijn plaats. Dat laatste met hulp van Jan, vermoedde hij. De gasten deden of er niks gebeurd was en babbelde verder over koetjes en kalfjes. Een kwartier later kwamen beide weer naar buiten waarbij ze een ongemakkelijke indruk maakten maar toch weer snel herstelden. Na het koud buffet nam hij afscheid en keerde huiswaarts.
De volgende dag ontving hij een mailtje van Ine: ''Hoi Anton, leuk dat je ook op mijn verjaardag was. Je bent die cactussen vergeten. Als het schikt kun je ze morgen af komen halen.''
Hij reed de volgende dag opnieuw naar haar toe. Ze keuvelde wat na over haar verjaardag waarbij haar val nog even ter sprake kwam. ''Ik lag er gisteren niet florisant bij,'' zei ze enigszins besmuikt. Hij knikte en lachte minzaam waarbij hij de details verzweeg. Na twee glazen wijn was het tijd om op te stappen. ''Waar zijn de cactussen?,'' vroeg hij. ''Ze staan in de tuin,'' antwoordde ze.
Hij liep de tuin in en daar stonden er i.p.v. vier slechts twee in een doos. ''Waar zijn die andere gebleven,?'' ''Nou, die andere twee heb ik Jan cadeau gedaan want jij hebt er genoeg.'' ''Nou, tabee dan,'' riep hij woedend en beende naar de deur.
Buiten gekomen gooide hij de twee cactussen in de bosjes in het plantsoen aan de overkant. Thuisgekomen stuurde hij haar de volgende mail:
''Het is toch niet zo moeilijk? Je belooft me vier cactussen. Kort daarna kom ik langs om ze op te halen en er staan er nog slechts twee. Je kunt het er van te voren toch even over hebben, dat je die aan Jan hebt gegeven? Maar ik moet vragen waar ze gebleven zijn en dan doe je die mededeling droogjes vlak voor ik wegga. Het gaat me niet om die cactussen, maar om het principe dat je ze mij hebt beloofd en ze daarna aan Jan geeft.
Tot ziens.''
Anton Grootjes neemt het laatste slokje thee. Daarna heb ik nooit meer iets van haar vernomen, Toch laat ik haar staan op de verjaardagskalender. Doorstrepen is zo definitief.
Ik dacht altijd dat ik een slechte tekenaar was, maar toen ik van de week op een regenachtige middag mijn computer wilde opschonen kwam ik de hierboven afgebeelde muistekening weer tegen. Wát een kunstwerk eigenlijk, dacht ik toen ik het nader bekeek. Je kunt zien wat het voorstelt, en dat is al heel wat. Je hebt namelijk ook kunstwerken waarbij het niet uitmaakt of je hem op zijn kop ziet of niet.
Zo heb ik een tante die eens een duur schilderij had gekocht bij een galerie. Kellerie zegt ze altijd, waarbij ze de K vet uitspreekt. Haar uitspraak veraad dat ze niet echt thuis is in de wereld der schone kunsten, maar dat maakt niet uit. Kunst moet óók bereikbaar zijn voor een patatbakster uit Appelscha met alleen huishoudschool. Zij werkt tenminste voor haar geld ipv haar hand op te houden voor subsidie om patat te bakken die geen hond vreet.
Mijn tante kocht dus een duur schilderij bij een kellerie en bij tuiskomst hing ze het op. Ze had haar brilletje vergeten op te zetten en zo gebeurde het dat het kunstwerk per ongeluk op zijn kop kwam te hangen. Nou maakte dat niet uit, want het had kop noch staart. Als ze het aan de zijkant had opgehangen was het ook goed geweest.
Jarenlang hing het daar tegenover de driezits waarop tante zat en waar zij genoot van het schilderij en de cd'tjes van Frans Bauer. Ze steeg op die momenten uit boven het patatbakkerschap en verkeerde in hogere etherische sferen.
Toen ze op een dag besloot bij het afstoffen ook eens de bovenrandjes van het schilderij mee te nemen zag ze iets wat haar nog niet eerder was opgevallen. Het schilderij was linksboven in kleine letters gesigneerd waarbij de naam ondersteboven stond. Tante dacht al die jaren dat het een vlekje was die bij het kunstwerk zelf hoorde. Ze draaide het om, nam plaats op de driezits en keek er goed naar. Ze vond het opnieuw mooi, maar dan anders. ''Ik heb twee schilderijen voor de prijs van één'' dacht ze verheugd. ''Dit kunstwerk is zijn prijs dubbel en dwars waard.''
Terug naar mijn eigen kunstwerk, hierboven te bewonderen.
Wat zien we. We zien een stelletje op een bankje in een park. Het kontje van de vrouw rust niet geheel op de bank en we zien in alles dat zij het initiatief neemt. Hij moet even wennen aan zoveel liefde wat duidelijk te zien is. Rechts zien we de vrouw van de man die nét op dat moment langsfietst om te kijken waar hij uithangt waarbij zij hen betrapt. Als we zijn vrouw bekijken begrijpen we meteen waarom de man zich aangetrokken voelt tot de vrouw op het bankje. Alles wijst erop dat er niet veel vreugde uit zijn vrouw te behalen valt. De haakneus en het lange bovenlijf met de relatief kort beentjes. Maar vooral haar billen die dun uitlopen wat een zure droge vagina verraadt.
En zo heb ik achteraf gezien toch een kunstwerk gemaakt. Echter, de gevestigde kunstwereld heeft geen belangstelling getoond na ze virtueel benaderd te hebben. Maar misschien word ik na mijn dood beroemd. Dat gaat vaak zo met de groten.
EEN GOED 2012!
verhaal | Berichten
|
30 December 2011 | 22:41:15
IK WENS U ALLEN EEN GOED........
Veel schrijvers zuigen hun verhalen of stukjes uit de duim.
Ik las afgelopen week weer eens uit een boekje van Carmiggelt. Eén van zijn stukjes ging over een ''kronkel'' die hij eens had geschreven in Het Parool. Hij schreef over een oud vrouwtje dat in een postkantoor een tientje had verloren. Ze was in alle staten omdat ze slechts een kleine oudedagsvoorziening genoot en ieder dubbeltje moest omdraaien. De dagen erna ontving hij veel post van lezers die het tientje wilden doneren. Carmiggelt bekende toen dat hij het verhaal uit zijn duim had gezogen.
Carmiggelt schreef in Het Parool stukjes onder het pseudoniem ''Kronkel.'' Toen ik jaren geleden een abonnement op deze krant had ging ik meteen naar pagina 2 om zijn kronkel te lezen. Daarna las ik pas het andere nieuws. Carmiggelt was een bescheiden man, noemde zich geen schrijver maar journalist. Zijn boekjes las ik met genoegen en hadden leuke titels zoals: ''Haasje over, Toontje lager, Mooi weer vandaag, Twijfelen is toegestaan, Later is te laat en Fluiten in het donker.'' Ook schreef hij verhalen over zijn kroegbelevenissen die hij toepasselijk ''Kroeglopen'' noemde. Carmiggelt las voor uit eigen werk op tv bij de Vara.
Hij signeerde ook zijn boeken. Dat is altijd leuk want zo komen lezers en schrijvers elkaar ook in levende lijve eens tegen....
Eric had na jarenlang alleen te zijn geweest kennis gekregen aan een leuke vrouw die hij op een braderie in een naburig dorpje had ontmoet. Ze ontmoette elkaar bij een oud boekenstalletje en zochten dezelfde titel. Het leidde tot een leuke babbel waarbij het woord ''toevallig'' meerdere malen viel.
Na wat heen en weer gepraat besloten ze koffie te gaan drinken in het oude koffiehuis achter het kraampje. ''De R zit in de maand, het is fris,'' zei ze lachend toen ze aan de koffie zaten. ''Dat kun je wel zeggen,'' antwoordde hij, maar van binnen voelde hij een warmte die hij in tijden niet had gevoeld.
Ze bleven niet lang want zij moest de middagdienst draaien in het verzorgingstehuis waar ze sinds kort werkte. Hartstikke druk had ze het en was doodmoe omdat er door ziekte weinig personeel was. Als die weer aan de slag gingen en ze wat meer tijd had wilde ze hem graag weer ontmoeten. Van zijn kant klikte het ook dus ze gaven elkaars mailadres.
Het mailen ging een tijdje leuk. Ze wisselden hun gedachten en gevoelens uit. Zij schreef in haar laatste mail dat ze het wat rustiger had gekregen en zich nu fit voelde. Ze vond het fijn om hem weer te zien, schreef ze. Hij klikte op beantwoorden en schreef een liefdevolle mail terug. Hij eindigde met de zin:
''Goed om te lezen dat je het nu wat rustiger hebt gekregen na die vermoeiende weken.Gelukkig ben je nu weer zo fit als een hoertje.''
Eric ging stofzuigen, ramen lappen, zijn auto wassen, masturbeerde eens onder de douche en wachtte af. Dagen gingen voorbij maar een retourmailtje bleef uit. Hij begon zich zorgen te maken na herhaalde mailtjes waarin hij schreef dat hij ongerust was. Een paar weken later opende hij op een ochtend zijn mailbox en tot zijn grote vreugde had ze teruggeschreven. Zijn eerste gedachte was dat er iets met haar computer of mailbox niet in orde was geweest. Hij opende haar mailtje en las tot zijn stomme verbazing het volgende:
''Je bent erachter gekomen. Ik had het je eerlijk willen vertellen op een goed moment als we elkaar wat beter hadden leren kennen. Het is een klein dorp en er word veel gepraat. Ik weet niet van wie je het gehoord heb maar dat doet er niet toe. Ik begrijp dat je teleurgesteld bent maar ik heb mijn oude leven een poosje geleden vaarwel gezegd. Ik wilde opnieuw beginnen en toen ik jou ontmoette hoopte ik daarop.
Het spijt me en het allerbeste.
Groetjes
Eric heeft daarna nog een paar wanhopige mails gestuurd met de verzekering dat het echt een typefout was. Dat het hoentje moest zijn in plaats van hoertje maar hij kreeg geen antwoord terug. ''De R zit in de maand,'' hij hoort het haar nog zó zeggen.
HET AFGELOPEN JAAR
verhaal | Column
|
23 December 2011 | 20:47:58
En zo is het jaar alweer ten einde, en wat voor een jaar. De crisis en het misbruik van de katholieke kerk waren zaken die eruit sprongen. De geestelijken die hun handen niet thuis konden houden.
Ik bezocht van de week een vriendin en voor het eerst hoorde ik wat het celibaat precies inhoud.
De geestelijken mogen HET niet met een ander doen (dat wist ik) maar ook niet met zichzelf (dat wist ik dus niet). Zo heb ik weer wat geleerd op mijn ouwe dag. ''Zij ontladen zich in een natte droom, tenminste als ze zich eraan houden,'' verklaarde vriendin mij op een toon alsof ze een openbaring uit de Bijbel voorlas.
Nou ben ik niet van gisteren dus ik weet wat een natte droom is en heb hem ook wel eens gehad, zij het eeuwen geleden. Ik was gek op een blondine die in alles op Britt leek. U weet wel dat blondje van de tv die zó dom is dat ze automatisch wijsheden verkondigd. Als intelligent persoon vond ik Diana (zo heette ze) aantrekkelijk omdat ik evenwicht zocht. Zij zou mijn intellectuele hersenspinsels met één komische opmerking naar de prullenbak verwijzen zodat ik weer met beide benen op de grond kwam te staan. Daarna zouden we in bed belanden alwaar ik me laafde aan haar rondingen en goed geproportioneerde heuvelen.
God is liefde en openbaart zich in dit soort vrouwen omdat Hij wil dat wij mannen genieten en ons niet bezighouden met al te ingewikkelde zaken die ver boven onze pet gaan en die alleen Hij begrijpt.
Ik was dus gek op Diana maar zij had geen oog voor mij. Ik had een Kreidler Florett gekocht waar ik óók verliefd op was. Aangezien ik die brommer pas had aangeschaft poetste ik hem regelmatig. Vooral de tank omdat ie net zo rond was als Diana.
Van teveel poetsen krijg je lamme handjes en zo gebeurde het dat ik een andere behoefte verzaakte waardoor ik in een zwoele nacht een natte droom kreeg waarin Diana lenig en met enthousiasme de hoofdrol vervulde. In werkelijkheid echter had Diana verkering met een randdebiel die voetbalvelden onveilig maakte en aan doelverdedigers karatetrappen uitdeelde. Uiteraard volgde daarna excuses omdat een advocaat dit aanbevolen had opdat zijn straf voordeliger uit zou vallen.
Dit jaar stond vooral in het teken van de crisis die eigenlijk nog moet beginnen. Bovendien was dit het jaar waarin ik hoorde dat de naam van mijn lievelingspuddinkje DR OETKER uitgesproken dient te worden als DR UTKER. Aan Dr Oetker was ik na jaren lachen eindelijk gewend geraakt, maar bij Dr Utker gier ik het uit en wen er nooit aan.
Ik heb me altijd afgevraagd waarom deze dokter onnozele puddinkjes fabriceert ipv een huisartspraktijk te beginnen. Er valt met puddinkjes meer te verdienen begrijp ik sinds kort na het zien van een actualiteitenrubriek waarin het ging over de bezuiniging bij de huisartsen. Een huisarts die namens deze beroepsgroep het woord voerde verklaarde ''dat zij een goed product leveren.'' ''EEN GOED PRODUCT,'' ja hij zei het echt. Het zou een broer van Dokter Utker kunnen zijn die óók producten levert. Of een manager bij General Motors als je meer van auto's houd. Je zult maar in handen van die dokter vallen die zijn werk als een product ziet.
Komt het allemaal goed in 2012? Ik vrees van niet. Van deze steeds gekker wordende wereld hebben we weinig meer te verwachten. Ik zou zeggen, zoek het geluk in jezelf en bij degene die je liefde en vertrouwen waard zijn.
EEN PAAR DRUKKE WEKEN
verhaal | Column
|
16 December 2011 | 13:56:15
Een paar drukke weken achter de rug.
Verjaardagen, visites, Sinterklaas en de begrafenis van de vader van mijn ex. 91 jaar geworden. Ineens ging het minder met hem en kwam op bed te liggen.
Zijn vrouw (Ma) is geen moment van zijn zijde geweken. Zijn zonen, dochters, kleindochters en ik kwamen zo nu en dan langs en zaten aan het bed. Als Pa wakker werd vertelde hij soms over zijn jeugd die hij in een weeshuis heeft doorgebracht. Bijna onverstaanbaar, want zijn krachten namen af. Het was geen leuke tijd maar toen hij Ma onmoette veranderde zijn leven en werd hij een gelukkig mens. Voor hij stierf heeft hij van iedereen afscheid kunnen nemen.
De begrafenis was vorige week vrijdag en het was een mooie begrafenis. De zonen en dochters maakten er in hun toespraken geen sombere toestand van. 91 jaar oud en vredig heengegaan dus waarom zou je. Zij haalde herinneringen op aan Pa die een groot gevoel voor humor had. Zijn oudste dochter vertelde zijn levensverhaal. Mijn ex droeg een gedicht voor waarin respect en humor hand en hand gingen. Hij werd door zijn kinderen naar zijn laatste rustplaats gedragen. De familie en kennissen volgden. Ma had vrede met de dood van Pa. ''Dag Jongen, het is volbracht, rust in vrede, jongen,''zei ze toen de kist naar beneden zakte.
De oudste zoon die meubelmaker is had op verzoek van Pa de kist getimmerd. Nee, niet kort voor zijn dood, maar jaren geleden. De kist wachtte - geduldig in een schuur - op Pa. ''Mooi vakwerk, jongen,'' had hij gezegd toen de kist af was en hij het resultaat bewonderde. ''Alleen daarom al ben ik blij dat ik begraven word en niet gecremeerd.''
Na de ceremonie gingen we naar de aula. De sfeer was niet bedrukt maar gezellig. Een vreemd woord misschien in deze situatie, maar in het woord gezellig zit gezel, dat samen betekent. De gebruikelijke cake ontbrak, maar er was koffie en rijk belegde broodjes, frisdrank en alcoholica. Die uren in de aula ervoer ik als een reunie waar ik veel mensen tegenkwam die ik al jaren niet meer gezien had.
Vrijdag 9 december zal ik nooit vergeten. De begrafenis en alles wat erbij hoorde verliep in een sfeer die ik niet eerder op een begrafenis heb meegemaakt. Het leek alsof het werd geregiseerd door iets dat niet gezien werd, maar wel gevoeld. Ik weet zeker dat Pa in vrede zal rusten.
Vanaf 17(morgen) tot 27 december ben ik weer in het huis van mijn ex. Zij gaat ditmaal naar Turkije. Ik schrijf dit omdat ik weer op het laptoppie van haar verder moet wat altijd iets van onzekerheid met zich meebrengt. Hoewel december een drukke maand is probeer ik toch om wat van me te laten horen en iets te schrijven.
Het is druk in het huis van mijn nicht te Almere, waar ik om twee uur binnenval. De kinderen zijn opgewonden om wat er straks allemaal te gebeuren staat, en huppelen vrolijk in de rondte, zo nu en dan aandacht vragend aan een volwassene.
Ik vlei me neer in het midden van de driezits tussen twee mij onbekende dames. De een luistert naar de naam Loes, een slanke vrouw van rond de veertig. De ander heet Thea, een rondborstige vrouw van middelbare leeftijd. Ik zit er warmpjes bij concludeer ik tevreden.
Mijn nicht vraagt of ik koffie wil.
Loes is wat stilletjes, maar Thea de rondborstige is zeer luidruchtig en gaat helemaal op in de kindjes. Op elke opmerking die een kind tegen een ander kind of volwassenen maakt gaat ze luidruchtig in waarbij ze een lach produceert die zo onecht is dat ik zo nu en dan de neiging heb haar in haar oorlel te bijten. Ik vind haar zeer irritant, het gaat ongeveer als volgt: Een kindje roept vrolijk in het wilde weg: ''Ik kan al tot tien tellen!''
Thea: ''Hahahahaha, wat goed dat je dat kan, horen jullie dat, ze kan al tot tien tellen, hahahaha!''
Loes die aan mijn andere zijde zit staart in haar halflege wijnglas. Dan buigt ze zich naar me toe toe en zegt, ''Die wijn doet me denken aan een man die ik eens ontmoet heb. We konden elkaar maar een paar weken, maar alles was zo leuk met hem. Nog heb ik het er wel eens moeilijk mee. Hij stootte eens een glas wijn om toen we op een terrasje zaten.
Hij keek verontschuldigend naar me, alsof ie wilde zeggen: ''Wat onhandig he.'' De blik die hij me toezond kan me nog tot ontroering brengen als ik eraan terugdenk. Een dag later gaf hij mij de bons. Waarom mag iets moois nooit lang duren.''
Ze kijkt me vragend aan.
''Een spin,'' roept mijn nicht plotseling, wie durft hem te pakken!''
''Och, dat doe ik wel even,'' antwoord ik, maar tegelijkertijd heb ik spijt van mijn heldhaftigheid omdat ik een plotselinge behoefte voel om te praten met deze vrouw, die een innemend soort triestheid uitstraalt. Bovendien ben ik geinteresseert in het onderwerp, namelijk de onbeantwoorde liefde. Maar ik besef tegelijkertijd dat het onmogelijk is met Thea die aan mijn andere zijde zit.
''Hahahahaha, kijk Myrthe en Whitney nou eens leuk spelen!,'' toetert Thea ineens luid. Iedereen kijkt vertedert naar ze, maar er zijn meer mensen die zich beginnen te irriteren aan deze vrouw die alles wat zich voor haar afspeelt wenst te benoemen.
Ik klim op de bank en kijk eens goed naar de spin en vraag me af of het zo'n vrouwtjesspin is die haar mannetje verslind na de geslachtsdaad.
Dan haal ik mijn zakdoek tevoorschijn, breng mijn hand naar de spin en vang hem voorzichtig, want zelfs al zou de spin tot de bovengenoemde soort behoren, doodmaken kan ik haar niet. Als ik de bank afstap kom ik langs de nek van Thea en heb de neiging het diertje daarin los te laten, maar ik doe het niet. De Sint komt straks en ik wil het kinderfeest niet bederven.
''Hij heeft echt van mij gehouden, dat moet haast wel,'' zegt Loes zachtjes terwijl ze haar glas ledigt. Ze zegt het tegen mij, maar het lijkt meer of ze zichzelf daarvan wil overtuigen. Ik knik begrijpend, loop naar de tuindeur en laat het diertje vrij. Daarna ga ik weer tussen Thea en Loes zitten. ''Als Sinterklaas ons huisje maar niet voorbij rijd,'' zegt Myrthe tegen Jeroen, haar jongere broertje die naast haar op de grond zit.
''Hahahaha, horen jullie dat, Myrthe denkt dat Sinterklaas dit huisje voorbij rijd. Als jullie lief zijn geweest zal dit niet gebeuren hoor Myrthe, hahahaha!''
''Mag ik nog een wijntje,'' vraagt Loes dromerig.
''Natuurlijk,'' antwoord mijn nicht en schenkt het in
Dan gaat de deurbel. Er word luid een welkomstlied aangeheven. Het feest kan nu echt beginnen.
''Sinterklaasje kom maar binnen met je knecht, want we zitten allemaal even recht.......'' Iedereen zingt uit volle borst mee, terwijl de Sint binnen schrijd met in zijn kielzog twee Pieten van het vrouwelijk geslacht.'Thea, de rondborstige, gaat erbij staan, en gaat volledig los.
Ik kijk, naast haar gezeten, schuin omhoog, en verbaas me over haar doldrieste enthousiasme dat zijn weerga niet kent. Ze toetert zo hard dat ze iedereen overstemd, zelfs de schelle kinderstemmetjes overschreeuwt ze. Ze klapt haar handen stuk op de maat van het lied, haar borsten driftig meedeinend in galop.
''Zie je wel Myrthe dat de lieve Sint dit huisje niet voorbij gereden heeft, jullie zijn lief geweest, erg lief,'' roept Thea om vooral in de smaak te vallen bij de Sint, bang als ze is om straks afgevoerd te worden naar Spanje. Het gezang verstomd en Thea neemt met rode konen weer plaats naast mij. De Sint krijgt een versierde zetel aangeboden en zet zijn Heilige achterwerk neer op de stoel waarin zich een rood kussen bevind. Van één van de Pieten krijg ik een hand pepernoten in mijn handen gedrukt.
''Zo, dus jullie zijn erg lief geweest,'' zegt de Sint met gedragen stem.
''Ik kan al tot tien tellen!'', roept Myrthe enthousiast.
''Laat maar eens horen dan,'' vraagt de Sint.
''Jaah, ze kan al tot tien tellen Sint, hoe vind u dat?, herhaalt Thea, ''laat maar eens horen aan de Sint.'' ''Een, twee, drie, vier..'' roept Myrthe luid, en ze klapt mee op iedere tel. Thea is weer opgestaan en klapt luid mee. Voor iedereen in de kamer is dit nu ondragelijk, ze krijgt blikken toegezonden die bijna dodelijk zijn.
''Ik kan het niet verkroppen,'' zegt Loes tegen mij als ze een slok van haar derde glas wijn neemt. Misschien belt hij wel binnenkort, denk je niet?''
Ze kijkt me vragend aan of ik haar verlosser ben. Ik voel een druk op me, want als ik zeg wat ik denk klapt ze misschien in.
''Laten we buiten een sigaret roken,'' opper ik.
Als we buiten staan kijk ik in haar van opzij aan. Wat een rotzak, denk ik, om deze vrouw zo in de steek te laten. Ik maak aanstalten om haar een sigaret aan te bieden, als de tuindeur openzwaait. ''Zijn jullie uitgerookt,'' vraagt mijn nicht lachend, ''de Sint gaat weer weg.''
We gaan naar binnen en iedereen zingt uit volle borst het afscheidslied. ''Dag sinterklaasje, daaag , daag, daag, daag, zwarte Piet.''
Thea klapt weer in extase mee, haar kinderjaren uitbundig herbelevend. We zwaaien met zijn allen de Sint uit, die, nadat hij de vijfenveertig euro in ontvangst heeft genomen, tevreden vertrekt.
MATTHIJS
verhaal | Column
|
06 December 2011 | 21:47:18
Wat was er gisteravond aan de hand met Matthijs van Nieuwkerk?
Toen hij het item ''De tv draait door'' presenteerde zag ik het gebeuren. Zijn gezicht vertrok en even later verdween hij uit beeld waarna tafelheer Jan Mulder het overnam. Toen dit item ten einde was en er artiesten klaar stonden om hun minuutje vol te spelen stond Matthijs er weer. Het ging nog niet echt lekker, maar hij bracht het programma toch tot een goed einde. Hij kondigde de uitzending af, legde opgelucht zijn hand op de arm van Jan en slaakte een zucht. Blij dat het erop zat.
Als je even niet lekker word, is dat menselijk?
Ja, dat is menselijk.
De Vara vond van niet, dus besloten ze de uitzending niet op uitzendinggemist te zetten. Stel je voor, Matthijs die niet lekker word, dat is toch een afgang.
Ze laten in dat programma regelmatig stukjes zien van mensen die niet goed worden, in een sloot belanden, van een trap lazeren en meer van dat leuks. Doch Matthijs is Heilig, dus als die een keer niet lekker word mogen degene die het programma gemist hebben dit niet terugzien. ''Hij had iets verkeerds gegeten, maar het gaat weer goed met hem.'' luidde de officiele verklaring van de VARA.
Officiele verklaringen, politici hebben die ook vaak.
Ik kan me voorstellen dat- ook al heb je niks verkeerds gegeten- je als presentator niet goed word bij het presenteren van dit programma. Het gaat in zo'n razend tempo dat zelfs de razendsnelle Van Nieuwkerk soms over zijn eigen woorden struikelt. Helemaal als er daarna voetballen komt waardoor het programma ingekort is.
Giel Beelen die toevallig tafelheer is probeert Matthijs te enthousiasmeren voor stukkies muziek die hij meegenomen heeft, maar Matthijs is nauwelijks geinteresseerd en zegt quasi belangstellend: ''Ja, ja mooi,'' en kijkt om zich heen als opgejaagd wild dat elk moment afgeschoten kan worden.
Het programma word er doorheengejast, want het voetballen wacht. ''Aan tafel,'' roept hij, blij dat het eerste item erop zit.
Een normaal mens gaat hyperventileren onder zo'n grote druk. Elke dag een programma maken in zo'n moordend tempo en dan ook nog de voorbereidingen.
Doe het wat rustiger aan, Matthijs. Van mijn part schrap je die flauwe filmpjeshumor in het programma. Dan heb je wat meer tijd en kun je wat rustiger ademhalen tussen de zinnen. Misschien kun je in het vervolg ook gewoon: ''De wereld draait door'' roepen i.p.v ''De wereld draait doorrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr.''
PRIVÉLOG
verhaal | Column
|
25 November 2011 | 22:40:12
Van de week heb ik een weblog aangemaakt voor een vriendin. Mailen is leuk, maar ik wilde iets anders. Ik dacht: het lijkt me wel aardig om een persoonlijk weblogje op te zetten. De ''omgeving'' is anders dan een mailbox. Je kunt hem aanpassen met verschillende sjablonen en er bijvoorbeeld een mooie foto of een bijzonder plaatje boven zetten.
Enfin, u kent het natuurlijk van Punt. Ik vroeg haar of ze het een leuk idee vond, en dat vond ze.
Zo, de kop is eraf. Het is vrijdag dus tijd voor een nieuw log.
LOG, wat een rotwoord eigenlijk, ik spreek liever van een verhaaltje of column. Iedereen blogt tegenwoordig want men heeft veel mee te delen. Ik vermoed dat er veel alleenstaanden bloggen, maar ook mensen die bij hun partner geen gewillig oor vinden. Begint Miep weer tegen Bram over de zieke kat die zojuist het tapijt onder heeft gekotst, geeft Bram als antwoord: ''Kan mij het schelen, hij is toch al versleten.'' Waarmee Bram de kat bedoeld en niet het tapijt. Miep trekt een verongelijkt gezicht en loopt met grote stappen naar de computer. Daar opent ze haar weblog en schrijft de ellende van zich af:
Hallo schatten
''De poes is vreselijk ziek, dat wens ik me ergste vijand nog niet toe. Bram is te beroerd om het op te ruimen en nou moet ik het doen met mijn zieke rug. Ga er maar aan staan. ik moest gisteravond zelfs de vuilnisbak buiten zetten. Ik hoop dat ik jullie niet lastig val met mijn sores lieverds, maar ik moest het effe kwijt. Morgen komen de kids en daar verheug ik me op. Ze zijn het lichtpunt inmijn trieste leven.
Even later stromen de reacties binnen waarvan ik er twee plaats:
hoi lieve schat
''Die van mij deed dat ook dus heb ik hem af laten maken.
We hadden pas nieuwe vloerbedekking en Jan ging helemaal uit zijn dak.
Hij zei:'' Je kan kiezen tussen mij of de kat.''
Aangezien we volgende week veertig jaar getrouwd zijn en ik bovendien geen praatjes in de familie wil heb ik voor Jan gekozen.
Ik bedoel dus dat ik de kat heb af laten maken en niet Jan.
Nou, heel veel sterkte meis en een dikke knuff.''
afz. hetlachendetreurwilgje.nl
Dag Poppemie
''Goh lieverd wat erg van je poes...
Die van mij geeft al jaren over, maar daar heb ik mee leren leven.
Ik stuur je gauw een privémail waarin ik je wat nadere details verschaf.''
Heel veel liefs
angelinesspotplekje.nl
Terug naar mijn pogingen om een weblog voor een vriendin op te zetten.
''Leuk,'' dacht ik, af en toe een dingetje schrijven, een wetenswaardigheidje plaatsen, een verslagje maken over haar voortreffelijke kookkunst, een dagje weg waarbij ik een foto van haar upload al nippend met haar rode lippen aan een glas witte wijn. Ja, het leek me allemaal wel leuk. Ik zocht op internet een gratis weblog, want ik ben gek op gratis, en maakte een account aan. Het leek me leuk om met het log ''Smoelzorg'' te beginnen omdat die tandartspraktijk vlak bij haar in de buurt zit. Ik plaatste het stukje en stuurde haar een link van het weblogadres. Als antwoord schreef ze:
Bericht:
Onderwerp: gaatje
Die plattelanders ten Noorden van Amsterdam
gebruiken toch mooie benamingen voor dat
prachtige ivoor van de mens.
Kijk, dat vind ik nou een mooie reactie. Ik schreef terug dat ze aanleg heeft voor dichteres. Mocht ze dat niet willen dan kan ze altijd nog tandartsassistente worden bij tandartspraktijk ''Smoelzorg.'' Een beetje serieus personeel kunnen ze daar wel gebruiken. Ik klikte op verzenden en toen sloeg het weblog op tilt.
WARNING, WARNING stond er. Waar het aan lag, ik zou het niet weten. Ik ben een beetje thuis in het opzetten van een weblog, maar van echt technische zaken heb ik geen verstand. Ik heb haar geschreven dat het project is mislukt, maar dat ik inmiddels iets anders heb gevonden dat wel naar tevredenheid werkt
Ach, zo blijf je bezig en het houd je van de straat.
''Ik heb vreselijk last van mijn kies en nou wilde ik vragen of u daar even naar kunt kijken. Mijn vaste tandarts is op vakantie en alle anderen zijn in gesprek.
''Dan bent u bij ons aan het goede adres, meneer Vulpen.
Onze praktijk loopt storm, dat komt door de zorgvuldig gekozen naam.
Het geeft een veilig gevoel want het straalt deskundigheid uit.
Echter, wij hebben nog wel een gaatje vrij om even in uw smoel te kijken.
DE HARDE SCHIJF
verhaal | Verhalen
|
11 November 2011 | 21:59:58
Sjoelvereniging 'De Harde Schijf' viert feest na de uitslag van De Rijdende Rechter dat de sinds kort in het dorp gevestigde computerzaak met dezelfde naam daar afstand van moet doen. Deze zit nu zonder naam, maar dat interesseert de sjoelvereniging natuurlijk geen biet.
De heer Schuifbak, een kogelrond kereltje met dikke brilleglazen die al sinds de oprichting van de sjoelvereniging de schijven door de poorten ketst kwam er achter toen zijn computer het begaf en hij van een kennis hoorde over de nieuwe computerzaak in het dorp.
''Je moet naar 'De Harde Schijf' gaan'' zei deze, ''die nieuwe computerzaak.''
''De harde wat??'', antwoordde Schuifbak met stemverheffing, ''maar evengoed toch bedankt voor de tip.''
En zo toog Schuifbak een dag later met zijn computer onder de arm driftig naar de rand van het dorp waar in een klein pand de computerzaak gevestigd was.
Schuifbak was slim en had bedacht dat hij eerst zijn computer zou laten repareren alvorens hij gerechtelijke stappen zou ondernemen.
''Goedemiddag, mijn naam is Schuifbak, ik kom mijn computer ter reparatie aanbieden.''
''Joris Floppy is de naam'', antwoordde de fris gewassen en blakende jonge eigenaar, ''De Harde Schijf zal hem vakkundig repareren.''
''Nog wel'', antwoordde Schuifbak met een grijns, en verliet met grote passen de zaak, de eigenaar in raadselen achterlatend.
Na drie dagen kon de computer weer worden opgehaald, en thuis aangekomen belde Schuifbak meteen De Rijdende Rechter. Deze zat voldaan aan de thee nadat hij net een belangrijke zaak had afgehandeld.
Twee naast elkaar wonende families hadden een vete omdat er bij één van hen aan de boom een takje zat dat vijf centimeter boven de tuin van de klagers helde. De Rijdende Rechter was er met een rolmaat op af gegaan en had het kadaster ingeschakeld die de erfgrens bepaalde.
De hoorzitting verliep onrustig en de rechter deed de volgende uitspraak: ''Het takje moet eraf want het is in hoge mate uitzicht belemmerend. Dit is mijn uitspraak en daar zult u het mee moeten doen.''
Daarna waren de twee families elkaar in de haren gevlogen, omdat het zo'n rustig dorpje was waar de mensen altijd zo vriendelijk zijn.
De Rijdende Rechter die óók nog na zat te genieten omdat hij net per email had vernomen dat zijn programma aan het buitenland was verkocht onder de naam 'The Driving Judge' nam de telefoon op.
''Met The Driving Judge'', zei de rechter dromerig met het kenmerkende lachje.
''Ja, met Schuifbak, ik heb een zaak Edelachtbare Hoogheid, ik wil zo spoedig mogelijk bij u langs komen.''
En zo gebeurde het dat de complete sjoelvereniging en de medewerkers van de computerzaak bij de hoorzitting aanwezig waren.
Het was er zeer onrustig en Schuifbak had zijn geluksschijf in zijn broekzak gestopt. Iets wat hij altijd deed als hij naar een gelegenheid ging waar hij wel een beetje geluk kon gebruiken.
Joris Floppy die drie rijen voor Schuifbak zat had een floppy bij zich waarop de inschrijving van de Kamer van Koophandel stond.
De Rijdende Rechter die de bezwaren voorlas moest regelmatig onderbreken door de scheldkannonades over en weer van beide kampen
''Nou, nou, nou, heren'', probeerde de toekomstige Driving Judge, maar genoot stiekem van de spectaculaire tv die het opleverde.
Plotseling stond Joris Floppy op en schreeuwde naar achteren tegen Schuifbak, ''Jij bent een klein bebrild serpent, en ik hoop dat als jullie de volgende keer dat achterlijke spelletje spelen jij moet gapen en dat een verdwaalde schijf achterin je strot terecht komt."
''Heren, heren ik ....'', maar verder kwam de rechter niet want Schuifbak was opgestaan en had met een rood hoofd de schijf uit zijn broekzak getoverd en deze met grote kracht naar het hoofd van Joris Floppy gegooid. Deze bukte net om zijn schoenveter vast te maken zodat de schijf op het hoofd van De Rijdende Rechter terecht kwam waarbij zijn bril doormidden kliefde.
Schuifbak sloeg van ontzetting de handen voor de ogen en jammerde, ''edelachtbare, o edelachtbare, het was voor Floppy bedoeld.''
Er klonken kreten van ontzetting door de zaal en Joris Floppy riep- terwijl de rechter zijn hoofd weer van het bureau tilde-, ''Kijk nou eens wat je gedaan hebt klein onderkruipsel!'',en in zijn stem was de vibratie van de overwinning te horen.
De rechter zat na deze onbedoelde aanslag weer een beetje rechtop en zei: ''Wat er ook gebeurt, een rechter spreekt recht, mijn bril is stuk maar ik kreeg gelukkig een tweede gratis bij Hans Anders. Alles overwegende ben ik tot de conclusie gekomen dat de sjoelvereniging haar naam mag behouden, zij hebben immers de oudste rechten. U, meneer Joris Floppy, zult naar een andere naam moeten uitzien. Ik heb een suggestie, wat dacht u van 'De Draadloze Muis' Maar dat is natuurlijk aan U.
Dit is mijn uitspraak en daar zult u het mee moeten doen.''
Het is eigenlijk best lekker weer voor november. Zodoende ben ik er deze week verschillende keren op uit geweest. Maar hoedt u, we krijgen volgens de metereologen een zeer strenge winter. Ze spreken zelfs van een HORRORWINTER.
Hier komt ie:
Vanuit Duitsland bereiken ons steeds meer onheilspellende berichten over de komende winter. Begin november zouden de temperaturen nog erg mild zijn, maar in de tweede helft van de volgende maand zou het een stuk kouder gaan worden en mogen we ook al de eerste sneeuw verwachten in de Lage Landen. En dat kan drie maanden gaan duren. Eerder stelde weerbedrijf Meteoconsult al dat we voor een strenge winter staan, de Duitsers doen daar nu nog een schepje bovenop. Donnerwetter heeft het over een 'horrorwinter' die drie maanden lang zal aanhouden. Ook Dominik Jung van Wetter.net voorspelt veel sneeuw in de Lage Landen.
'Die laatste weerexpert voorspelt ook dat Duitsland voor de vierde keer op rij te maken zal gaan krijgen met een té koude winter. Wat wil zeggen dat onze oosterburen voor het vierde achtereenvolgende jaar gemiddelde temperaturen zullen meten die lager zijn dan de klimatologische referentiewaarden van 1961 tot 1990. Volgens Jung zouden vier koude winters op rij echt een sensatie zijn', aldus Van Ooijen.
'Winter des doods'
Ook andere Duitse weerinstanties, zoals Killikus.de en Wetterprognose-wettervorhersage.de, hebben het allemaal over een te koude winter. Alleen Accuweather verwacht een 'normale' winter. Meteorologen baseren zich op langetermijnvoorspellingen van zowel Duitse, Poolse, Britse en Amerikaanse Meteorologische diensten. Ook Britse bureaus waarschuwen de burger al volop voor wat zij nu al een 'winter des doods' noemen.
Hieronder de prognose per maand van Wetter.net:
December: Wisselend. Periodes van kou, maar ook wat warmere dagen. Over het algemeen te koud. December zal ook -net als vorig jaar- in het teken staan van sneeuw. De kans op een witte kerst bedraagt momenteel in de Lage Landen 40 procent. Op locaties die hoger liggen dan 200 meter zelfs 60 procent.
Januari: Ook deze maand wordt veel kouder dan normaal. 's Nachts kan de thermometer zelfs makkelijk dalen tot min 25 graden. Ook dan zullen we rekening moeten houden met sneeuw dankzij een aantal 'sneeuwintensieve' dagen.
Februari: Ook deze maand zal kouder verlopen dan het langjarig gemiddelde. Aan het einde van de winter is het vanzelfsprekend dat er ups en downs zijn, maar ook februari kan voor de nodige sneeuw zorgen.
Bron A.D
Zo, dus u bent gewaarschuwd! Zelf denk ik erover om alvast te gaan hamsteren. Het vervoer zou wel eens een tijd stil kunnen komen te liggen zodat de winkels niet bevoorraad worden. En vergeet niet een zaklamp in huis te halen want in sommige delen van de VS zijn er gebieden die al een tijd zonder stroom zitten. Geen leuk vooruitzicht een horrorwinter, maar er zou eindelijk weer eens een elfstedentocht gereden kunnen worden.
''
