EEN REACTIE UITGELICHT
verhaal | Column
|
26 Januari 2012 | 18:36:51
Naar aanleiding van mijn laatste verhaaltje: ''Het cactusincident'' schreef medeblogster Seomezeor een reactie. Er gebeurde iets tijdens het reageren terug, namelijk dat ik iets kwijt wilde wbt het bloggen. Verhalen of columns schrijven is leuk maar er is niet altijd de inspiratie om iets nieuws te bedenken. Aangezien ik zelden over het bloggen zelf schrijf voelde ik die behoefte toen ik terug reageerde. Ik vond het wel aardig om er een logje van te maken. Zo kan ik dat ook eens kwijt.
Seomezeor: ''Edwin, ik vind het 'n beetje 'n taai verhaal.............
Heb je dat echt meegemaakt of is het fantasie? Misschien met hier en daar 'n authentiek invalshoekje?
Nou ja, het bitterbalgebeuren vond ik niet des Edwins maar misschien, nou ja, misschien, dat is wel zeker, ken ik je eigenlijk helemaal niet en is het wel degelijk des Edwins.
Op mijn verjaardagkalender ook mensen die ik niet of zelden (meer) zie maar wat geeft dat? Ik vind het dan 'n aanleiding om weer even aan ze te denken en dat is altijd in de goede zin hoor anders haal je ze er toch af?
Je kunt nou eenmaal niet met alle mensen die je in je leven tegengekomen bent, én aardig vond, het contact onderhouden maar even aan ze denken als ze jarig zijn kan wel.
Wanneer ben jij jarig? ''
Edwin: ''Ik vind het mooi dat je eerlijk bent over mijn verhaal. Zelf ben ik altijd kritisch op mijn stukjes. Als ik het niks vind plaats ik het niet. Daarna moet je maar afwachten of een ander het ook leuk vind, niet iedereen heeft dezelfde smaak. Er stuiten mij hier wel eens dingen tegen de borst, maar dat is (mijn ervaring) bij meer weblogs zo. Bijvoorbeeld het feit dat bloggers bij medebloggers niet inhoudelijk reageren maar alleen een knuffie en een plaatje plaatsen. Zo had Opa Jaap eens een clip over een koor waarbij het leek of het een serieus item was. Het was echter een grap want er ging van alles mis tijdens het zingen. De reactie van iemand ging ongeveer als volgt: ''Prachtig, wat een mooie muziek.'' Diegene zag alleen het beginplaatje en had geen zin om verder te kijken. Ja, dan val je toch door de mand als reactant.
Dan wat betreft het erotische voorval met de bitterbal. Ik vind dat je zulke dingen moet kunnen schrijven. Net als ieder ander is erotiek mij niet vreemd. Mits het niet grof word beschreven moet dat kunnen. Velen durven het niet te schrijven. Ik behoed me om al te braaf te worden want als je verhalen schrijft waarbij je geen onderwerp schuwt is braaf zijn de dood in de pot. Er zijn momenten dat ik wil stoppen. Dan denk ik: Ik heb alles nou wel geschreven hier. Maar dan gebeurt er toch weer iets zodat ik verder kan. Als ik de leuke logs en de aardige mensen tussen de vele suikerspinnen zie is het een stimulans om door te gaan. Over een eventueel verdriet schrijf ik bijna nooit. Dat heb ik wel eens gedaan maar het luchtte niet op.
Sommige verhalen zijn fantasie, die staan onder het kopje ''verhalen'' De andere zijn meer persoonlijk die onder het kopje ''columns'' staan. Mijn verhalen zijn gebaseerd op fictie maar er zijn natuurlijk situaties uit mijn persoonlijke leven die ik erin verwerk. Dat kan niet anders. Ik heb bijv. nog nooit een cactus cadeau gekregen, maar wel eens een schaamlip uit een broekje zien piepen. Die twee zaken verwerk ik dan in een verder gefantaseerd verhaal.
Ik ben 5 januari jarig, mijn dochter de zesde. Dan heb ik alle feestdagen gehad. Die begint 1 december met mijn ex. Zoals je merkt heeft jou reactie mij getriggerd. Had ook behoefte om het e.e.a uit de doeken te doen w.bt het bloggen. Misschien plaats ik dit als nieuw logje.
HET CACTUS INCIDENT
verhaal | Verhalen
|
21 Januari 2012 | 22:14:00
Anton Grootjes doet een plas en kijkt op de verjaardagskalender.
Ine was gisteren jarig. Hij heeft al jaren geen contact meer met haar maar streept de naam niet door omdat hij het gevoel heeft dat hij haar dan definitief dood verklaart. Hoe zou het met haar gaan. Zou ze nog samen met Jan zijn?
Hij loopt naar de keuken en zet een kop thee.
Zij is de vrouw waar hij jaren geleden een oogje op had, maar zij had dat niet op hem. Hij hoopte dat bij haar ook de vonk eens zou overspringen en deed daar zeer zijn best voor. Als zij hem uitnodigde trok hij zijn mooiste kleren aan, haalde de auto door de wasstraat en kocht een bloemetje bij de supermarkt. Hij rekende altijd af bij die aardige kassiere ook al stond er een lange rij. Ze was broodmager maar had een lief treurig gezicht.
Na het afrekenen liep hij naar de auto met de bos bloemen die bijvoorbaat al nutteloos was. Er viel niks met Ine te beginnen. Na verloop van tijd ontmoette ze ook nog eens een vriend die Jan heette zodat hij toen echt de pest in kreeg. Op haar verjaardag in augustus die in de tuin gevierd werd zag hij hem. Het was iemand met een rommelige baard en sjofele kleding. Maar met gevoel voor humor die bij hem ontbreekt.
Anton Grootjes neemt een slok van zijn versgezette thee.
Dan was er dat cactus incident op diezelfde verjaardag waardoor hij behoorlijk op haar afknapte. Ze had vier cactussen die ze kwijt wilde. Eén grote en drie kleintjes. ''Je mag ze vanavond meenemen, ik weet er niemand voor'' zei ze toen hij haar het verjaardagscadeautje had overhandigd.
Toen hij s'avonds na het koud buffet weer naar huis ging vergat hij ze. Dat kwam omdat hij die middag geobsedeerd was geweest door haar gedrag. Ze zat voortdurend aan Jan te frunniken tussen het bedienen van de gasten door waarbij ze giechelde als een klein meisje.
Na de wijn ging ze met de schaal bitterballen langs en gaf Jan de laatste waarbij ze bij hem op schoot sprong. De bitterbal viel uit zijn hand en belandde tussen haar borsten in de openstaande bloes. Ze gaf een gil, sprong op en deed een stap naar achteren waarbij ze struikelde over het nichtentasje van Albert die verschrikt: ''Mijn hemeltje!'' riep. Ine lag daar in een houding die men ''bereidwillig tot het ontvangen van een man'' zou kunnen noemen. Hij keek daar waar hij eigenlijk niet kijken mocht en zijn adem stokte omdat het slipje door de val enigszins opzij geschoven was. Het was een sensueel tafereel mede door haar onbeholpenheid. Snel krabbelde ze op, riep ''Kut'' en snelde naar de keuken met Jan achter haar aan. Daar legde ze een koud washandje op de pijnlijke plek en deed het slipje weer op zijn plaats. Dat laatste met hulp van Jan, vermoedde hij. De gasten deden of er niks gebeurd was en babbelde verder over koetjes en kalfjes. Een kwartier later kwamen beide weer naar buiten waarbij ze een ongemakkelijke indruk maakten maar toch weer snel herstelden. Na het koud buffet nam hij afscheid en keerde huiswaarts.
De volgende dag ontving hij een mailtje van Ine: ''Hoi Anton, leuk dat je ook op mijn verjaardag was. Je bent die cactussen vergeten. Als het schikt kun je ze morgen af komen halen.''
Hij reed de volgende dag opnieuw naar haar toe. Ze keuvelde wat na over haar verjaardag waarbij haar val nog even ter sprake kwam. ''Ik lag er gisteren niet florisant bij,'' zei ze enigszins besmuikt. Hij knikte en lachte minzaam waarbij hij de details verzweeg. Na twee glazen wijn was het tijd om op te stappen. ''Waar zijn de cactussen?,'' vroeg hij. ''Ze staan in de tuin,'' antwoordde ze.
Hij liep de tuin in en daar stonden er i.p.v. vier slechts twee in een doos. ''Waar zijn die andere gebleven,?'' ''Nou, die andere twee heb ik Jan cadeau gedaan want jij hebt er genoeg.'' ''Nou, tabee dan,'' riep hij woedend en beende naar de deur.
Buiten gekomen gooide hij de twee cactussen in de bosjes in het plantsoen aan de overkant. Thuisgekomen stuurde hij haar de volgende mail:
''Het is toch niet zo moeilijk? Je belooft me vier cactussen. Kort daarna kom ik langs om ze op te halen en er staan er nog slechts twee. Je kunt het er van te voren toch even over hebben, dat je die aan Jan hebt gegeven? Maar ik moet vragen waar ze gebleven zijn en dan doe je die mededeling droogjes vlak voor ik wegga. Het gaat me niet om die cactussen, maar om het principe dat je ze mij hebt beloofd en ze daarna aan Jan geeft.
Tot ziens.''
Anton Grootjes neemt het laatste slokje thee. Daarna heb ik nooit meer iets van haar vernomen, Toch laat ik haar staan op de verjaardagskalender. Doorstrepen is zo definitief.
Ik dacht altijd dat ik een slechte tekenaar was, maar toen ik van de week op een regenachtige middag mijn computer wilde opschonen kwam ik de hierboven afgebeelde muistekening weer tegen. Wát een kunstwerk eigenlijk, dacht ik toen ik het nader bekeek. Je kunt zien wat het voorstelt, en dat is al heel wat. Je hebt namelijk ook kunstwerken waarbij het niet uitmaakt of je hem op zijn kop ziet of niet.
Zo heb ik een tante die eens een duur schilderij had gekocht bij een galerie. Kellerie zegt ze altijd, waarbij ze de K vet uitspreekt. Haar uitspraak veraad dat ze niet echt thuis is in de wereld der schone kunsten, maar dat maakt niet uit. Kunst moet óók bereikbaar zijn voor een patatbakster uit Appelscha met alleen huishoudschool. Zij werkt tenminste voor haar geld ipv haar hand op te houden voor subsidie om patat te bakken die geen hond vreet.
Mijn tante kocht dus een duur schilderij bij een kellerie en bij tuiskomst hing ze het op. Ze had haar brilletje vergeten op te zetten en zo gebeurde het dat het kunstwerk per ongeluk op zijn kop kwam te hangen. Nou maakte dat niet uit, want het had kop noch staart. Als ze het aan de zijkant had opgehangen was het ook goed geweest.
Jarenlang hing het daar tegenover de driezits waarop tante zat en waar zij genoot van het schilderij en de cd'tjes van Frans Bauer. Ze steeg op die momenten uit boven het patatbakkerschap en verkeerde in hogere etherische sferen.
Toen ze op een dag besloot bij het afstoffen ook eens de bovenrandjes van het schilderij mee te nemen zag ze iets wat haar nog niet eerder was opgevallen. Het schilderij was linksboven in kleine letters gesigneerd waarbij de naam ondersteboven stond. Tante dacht al die jaren dat het een vlekje was die bij het kunstwerk zelf hoorde. Ze draaide het om, nam plaats op de driezits en keek er goed naar. Ze vond het opnieuw mooi, maar dan anders. ''Ik heb twee schilderijen voor de prijs van één'' dacht ze verheugd. ''Dit kunstwerk is zijn prijs dubbel en dwars waard.''
Terug naar mijn eigen kunstwerk, hierboven te bewonderen.
Wat zien we. We zien een stelletje op een bankje in een park. Het kontje van de vrouw rust niet geheel op de bank en we zien in alles dat zij het initiatief neemt. Hij moet even wennen aan zoveel liefde wat duidelijk te zien is. Rechts zien we de vrouw van de man die nét op dat moment langsfietst om te kijken waar hij uithangt waarbij zij hen betrapt. Als we zijn vrouw bekijken begrijpen we meteen waarom de man zich aangetrokken voelt tot de vrouw op het bankje. Alles wijst erop dat er niet veel vreugde uit zijn vrouw te behalen valt. De haakneus en het lange bovenlijf met de relatief kort beentjes. Maar vooral haar billen die dun uitlopen wat een zure droge vagina verraadt.
En zo heb ik achteraf gezien toch een kunstwerk gemaakt. Echter, de gevestigde kunstwereld heeft geen belangstelling getoond na ze virtueel benaderd te hebben. Maar misschien word ik na mijn dood beroemd. Dat gaat vaak zo met de groten.
EEN GOED 2012!
verhaal | Berichten
|
30 December 2011 | 22:41:15
IK WENS U ALLEN EEN GOED........
Veel schrijvers zuigen hun verhalen of stukjes uit de duim.
Ik las afgelopen week weer eens uit een boekje van Carmiggelt. Eén van zijn stukjes ging over een ''kronkel'' die hij eens had geschreven in Het Parool. Hij schreef over een oud vrouwtje dat in een postkantoor een tientje had verloren. Ze was in alle staten omdat ze slechts een kleine oudedagsvoorziening genoot en ieder dubbeltje moest omdraaien. De dagen erna ontving hij veel post van lezers die het tientje wilden doneren. Carmiggelt bekende toen dat hij het verhaal uit zijn duim had gezogen.
Carmiggelt schreef in Het Parool stukjes onder het pseudoniem ''Kronkel.'' Toen ik jaren geleden een abonnement op deze krant had ging ik meteen naar pagina 2 om zijn kronkel te lezen. Daarna las ik pas het andere nieuws. Carmiggelt was een bescheiden man, noemde zich geen schrijver maar journalist. Zijn boekjes las ik met genoegen en hadden leuke titels zoals: ''Haasje over, Toontje lager, Mooi weer vandaag, Twijfelen is toegestaan, Later is te laat en Fluiten in het donker.'' Ook schreef hij verhalen over zijn kroegbelevenissen die hij toepasselijk ''Kroeglopen'' noemde. Carmiggelt las voor uit eigen werk op tv bij de Vara.
Hij signeerde ook zijn boeken. Dat is altijd leuk want zo komen lezers en schrijvers elkaar ook in levende lijve eens tegen....
HET AFGELOPEN JAAR
verhaal | Column
|
23 December 2011 | 20:47:58
En zo is het jaar alweer ten einde, en wat voor een jaar. De crisis en het misbruik van de katholieke kerk waren zaken die eruit sprongen. De geestelijken die hun handen niet thuis konden houden.
Ik bezocht van de week een vriendin en voor het eerst hoorde ik wat het celibaat precies inhoud.
De geestelijken mogen HET niet met een ander doen (dat wist ik) maar ook niet met zichzelf (dat wist ik dus niet). Zo heb ik weer wat geleerd op mijn ouwe dag. ''Zij ontladen zich in een natte droom, tenminste als ze zich eraan houden,'' verklaarde vriendin mij op een toon alsof ze een openbaring uit de Bijbel voorlas.
Nou ben ik niet van gisteren dus ik weet wat een natte droom is en heb hem ook wel eens gehad, zij het eeuwen geleden. Ik was gek op een blondine die in alles op Britt leek. U weet wel dat blondje van de tv die zó dom is dat ze automatisch wijsheden verkondigd. Als intelligent persoon vond ik Diana (zo heette ze) aantrekkelijk omdat ik evenwicht zocht. Zij zou mijn intellectuele hersenspinsels met één komische opmerking naar de prullenbak verwijzen zodat ik weer met beide benen op de grond kwam te staan. Daarna zouden we in bed belanden alwaar ik me laafde aan haar rondingen en goed geproportioneerde heuvelen.
God is liefde en openbaart zich in dit soort vrouwen omdat Hij wil dat wij mannen genieten en ons niet bezighouden met al te ingewikkelde zaken die ver boven onze pet gaan en die alleen Hij begrijpt.
Ik was dus gek op Diana maar zij had geen oog voor mij. Ik had een Kreidler Florett gekocht waar ik óók verliefd op was. Aangezien ik die brommer pas had aangeschaft poetste ik hem regelmatig. Vooral de tank omdat ie net zo rond was als Diana.
Van teveel poetsen krijg je lamme handjes en zo gebeurde het dat ik een andere behoefte verzaakte waardoor ik in een zwoele nacht een natte droom kreeg waarin Diana lenig en met enthousiasme de hoofdrol vervulde. In werkelijkheid echter had Diana verkering met een randdebiel die voetbalvelden onveilig maakte en aan doelverdedigers karatetrappen uitdeelde. Uiteraard volgde daarna excuses omdat een advocaat dit aanbevolen had opdat zijn straf voordeliger uit zou vallen.
Dit jaar stond vooral in het teken van de crisis die eigenlijk nog moet beginnen. Bovendien was dit het jaar waarin ik hoorde dat de naam van mijn lievelingspuddinkje DR OETKER uitgesproken dient te worden als DR UTKER. Aan Dr Oetker was ik na jaren lachen eindelijk gewend geraakt, maar bij Dr Utker gier ik het uit en wen er nooit aan.
Ik heb me altijd afgevraagd waarom deze dokter onnozele puddinkjes fabriceert ipv een huisartspraktijk te beginnen. Er valt met puddinkjes meer te verdienen begrijp ik sinds kort na het zien van een actualiteitenrubriek waarin het ging over de bezuiniging bij de huisartsen. Een huisarts die namens deze beroepsgroep het woord voerde verklaarde ''dat zij een goed product leveren.'' ''EEN GOED PRODUCT,'' ja hij zei het echt. Het zou een broer van Dokter Utker kunnen zijn die óók producten levert. Of een manager bij General Motors als je meer van auto's houd. Je zult maar in handen van die dokter vallen die zijn werk als een product ziet.
Komt het allemaal goed in 2012? Ik vrees van niet. Van deze steeds gekker wordende wereld hebben we weinig meer te verwachten. Ik zou zeggen, zoek het geluk in jezelf en bij degene die je liefde en vertrouwen waard zijn.
EEN PAAR DRUKKE WEKEN
verhaal | Column
|
16 December 2011 | 13:56:15
Een paar drukke weken achter de rug.
Verjaardagen, visites, Sinterklaas en de begrafenis van de vader van mijn ex. 91 jaar geworden. Ineens ging het minder met hem en kwam op bed te liggen.
Zijn vrouw (Ma) is geen moment van zijn zijde geweken. Zijn zonen, dochters, kleindochters en ik kwamen zo nu en dan langs en zaten aan het bed. Als Pa wakker werd vertelde hij soms over zijn jeugd die hij in een weeshuis heeft doorgebracht. Bijna onverstaanbaar, want zijn krachten namen af. Het was geen leuke tijd maar toen hij Ma onmoette veranderde zijn leven en werd hij een gelukkig mens. Voor hij stierf heeft hij van iedereen afscheid kunnen nemen.
De begrafenis was vorige week vrijdag en het was een mooie begrafenis. De zonen en dochters maakten er in hun toespraken geen sombere toestand van. 91 jaar oud en vredig heengegaan dus waarom zou je. Zij haalde herinneringen op aan Pa die een groot gevoel voor humor had. Zijn oudste dochter vertelde zijn levensverhaal. Mijn ex droeg een gedicht voor waarin respect en humor hand en hand gingen. Hij werd door zijn kinderen naar zijn laatste rustplaats gedragen. De familie en kennissen volgden. Ma had vrede met de dood van Pa. ''Dag Jongen, het is volbracht, rust in vrede, jongen,''zei ze toen de kist naar beneden zakte.
De oudste zoon die meubelmaker is had op verzoek van Pa de kist getimmerd. Nee, niet kort voor zijn dood, maar jaren geleden. De kist wachtte - geduldig in een schuur - op Pa. ''Mooi vakwerk, jongen,'' had hij gezegd toen de kist af was en hij het resultaat bewonderde. ''Alleen daarom al ben ik blij dat ik begraven word en niet gecremeerd.''
Na de ceremonie gingen we naar de aula. De sfeer was niet bedrukt maar gezellig. Een vreemd woord misschien in deze situatie, maar in het woord gezellig zit gezel, dat samen betekent. De gebruikelijke cake ontbrak, maar er was koffie en rijk belegde broodjes, frisdrank en alcoholica. Die uren in de aula ervoer ik als een reunie waar ik veel mensen tegenkwam die ik al jaren niet meer gezien had.
Vrijdag 9 december zal ik nooit vergeten. De begrafenis en alles wat erbij hoorde verliep in een sfeer die ik niet eerder op een begrafenis heb meegemaakt. Het leek alsof het werd geregiseerd door iets dat niet gezien werd, maar wel gevoeld. Ik weet zeker dat Pa in vrede zal rusten.
Vanaf 17(morgen) tot 27 december ben ik weer in het huis van mijn ex. Zij gaat ditmaal naar Turkije. Ik schrijf dit omdat ik weer op het laptoppie van haar verder moet wat altijd iets van onzekerheid met zich meebrengt. Hoewel december een drukke maand is probeer ik toch om wat van me te laten horen en iets te schrijven.
Het is druk in het huis van mijn nicht te Almere, waar ik om twee uur binnenval. De kinderen zijn opgewonden om wat er straks allemaal te gebeuren staat, en huppelen vrolijk in de rondte, zo nu en dan aandacht vragend aan een volwassene.
Ik vlei me neer in het midden van de driezits tussen twee mij onbekende dames. De een luistert naar de naam Loes, een slanke vrouw van rond de veertig. De ander heet Thea, een rondborstige vrouw van middelbare leeftijd. Ik zit er warmpjes bij concludeer ik tevreden.
Mijn nicht vraagt of ik koffie wil.
Loes is wat stilletjes, maar Thea de rondborstige is zeer luidruchtig en gaat helemaal op in de kindjes. Op elke opmerking die een kind tegen een ander kind of volwassenen maakt gaat ze luidruchtig in waarbij ze een lach produceert die zo onecht is dat ik zo nu en dan de neiging heb haar in haar oorlel te bijten. Ik vind haar zeer irritant, het gaat ongeveer als volgt: Een kindje roept vrolijk in het wilde weg: ''Ik kan al tot tien tellen!''
Thea: ''Hahahahaha, wat goed dat je dat kan, horen jullie dat, ze kan al tot tien tellen, hahahaha!''
Loes die aan mijn andere zijde zit staart in haar halflege wijnglas. Dan buigt ze zich naar me toe toe en zegt, ''Die wijn doet me denken aan een man die ik eens ontmoet heb. We konden elkaar maar een paar weken, maar alles was zo leuk met hem. Nog heb ik het er wel eens moeilijk mee. Hij stootte eens een glas wijn om toen we op een terrasje zaten.
Hij keek verontschuldigend naar me, alsof ie wilde zeggen: ''Wat onhandig he.'' De blik die hij me toezond kan me nog tot ontroering brengen als ik eraan terugdenk. Een dag later gaf hij mij de bons. Waarom mag iets moois nooit lang duren.''
Ze kijkt me vragend aan.
''Een spin,'' roept mijn nicht plotseling, wie durft hem te pakken!''
''Och, dat doe ik wel even,'' antwoord ik, maar tegelijkertijd heb ik spijt van mijn heldhaftigheid omdat ik een plotselinge behoefte voel om te praten met deze vrouw, die een innemend soort triestheid uitstraalt. Bovendien ben ik geinteresseert in het onderwerp, namelijk de onbeantwoorde liefde. Maar ik besef tegelijkertijd dat het onmogelijk is met Thea die aan mijn andere zijde zit.
''Hahahahaha, kijk Myrthe en Whitney nou eens leuk spelen!,'' toetert Thea ineens luid. Iedereen kijkt vertedert naar ze, maar er zijn meer mensen die zich beginnen te irriteren aan deze vrouw die alles wat zich voor haar afspeelt wenst te benoemen.
Ik klim op de bank en kijk eens goed naar de spin en vraag me af of het zo'n vrouwtjesspin is die haar mannetje verslind na de geslachtsdaad.
Dan haal ik mijn zakdoek tevoorschijn, breng mijn hand naar de spin en vang hem voorzichtig, want zelfs al zou de spin tot de bovengenoemde soort behoren, doodmaken kan ik haar niet. Als ik de bank afstap kom ik langs de nek van Thea en heb de neiging het diertje daarin los te laten, maar ik doe het niet. De Sint komt straks en ik wil het kinderfeest niet bederven.
''Hij heeft echt van mij gehouden, dat moet haast wel,'' zegt Loes zachtjes terwijl ze haar glas ledigt. Ze zegt het tegen mij, maar het lijkt meer of ze zichzelf daarvan wil overtuigen. Ik knik begrijpend, loop naar de tuindeur en laat het diertje vrij. Daarna ga ik weer tussen Thea en Loes zitten. ''Als Sinterklaas ons huisje maar niet voorbij rijd,'' zegt Myrthe tegen Jeroen, haar jongere broertje die naast haar op de grond zit.
''Hahahaha, horen jullie dat, Myrthe denkt dat Sinterklaas dit huisje voorbij rijd. Als jullie lief zijn geweest zal dit niet gebeuren hoor Myrthe, hahahaha!''
''Mag ik nog een wijntje,'' vraagt Loes dromerig.
''Natuurlijk,'' antwoord mijn nicht en schenkt het in
Dan gaat de deurbel. Er word luid een welkomstlied aangeheven. Het feest kan nu echt beginnen.
''Sinterklaasje kom maar binnen met je knecht, want we zitten allemaal even recht.......'' Iedereen zingt uit volle borst mee, terwijl de Sint binnen schrijd met in zijn kielzog twee Pieten van het vrouwelijk geslacht.'Thea, de rondborstige, gaat erbij staan, en gaat volledig los.
Ik kijk, naast haar gezeten, schuin omhoog, en verbaas me over haar doldrieste enthousiasme dat zijn weerga niet kent. Ze toetert zo hard dat ze iedereen overstemd, zelfs de schelle kinderstemmetjes overschreeuwt ze. Ze klapt haar handen stuk op de maat van het lied, haar borsten driftig meedeinend in galop.
''Zie je wel Myrthe dat de lieve Sint dit huisje niet voorbij gereden heeft, jullie zijn lief geweest, erg lief,'' roept Thea om vooral in de smaak te vallen bij de Sint, bang als ze is om straks afgevoerd te worden naar Spanje. Het gezang verstomd en Thea neemt met rode konen weer plaats naast mij. De Sint krijgt een versierde zetel aangeboden en zet zijn Heilige achterwerk neer op de stoel waarin zich een rood kussen bevind. Van één van de Pieten krijg ik een hand pepernoten in mijn handen gedrukt.
''Zo, dus jullie zijn erg lief geweest,'' zegt de Sint met gedragen stem.
''Ik kan al tot tien tellen!'', roept Myrthe enthousiast.
''Laat maar eens horen dan,'' vraagt de Sint.
''Jaah, ze kan al tot tien tellen Sint, hoe vind u dat?, herhaalt Thea, ''laat maar eens horen aan de Sint.'' ''Een, twee, drie, vier..'' roept Myrthe luid, en ze klapt mee op iedere tel. Thea is weer opgestaan en klapt luid mee. Voor iedereen in de kamer is dit nu ondragelijk, ze krijgt blikken toegezonden die bijna dodelijk zijn.
''Ik kan het niet verkroppen,'' zegt Loes tegen mij als ze een slok van haar derde glas wijn neemt. Misschien belt hij wel binnenkort, denk je niet?''
Ze kijkt me vragend aan of ik haar verlosser ben. Ik voel een druk op me, want als ik zeg wat ik denk klapt ze misschien in.
''Laten we buiten een sigaret roken,'' opper ik.
Als we buiten staan kijk ik in haar van opzij aan. Wat een rotzak, denk ik, om deze vrouw zo in de steek te laten. Ik maak aanstalten om haar een sigaret aan te bieden, als de tuindeur openzwaait. ''Zijn jullie uitgerookt,'' vraagt mijn nicht lachend, ''de Sint gaat weer weg.''
We gaan naar binnen en iedereen zingt uit volle borst het afscheidslied. ''Dag sinterklaasje, daaag , daag, daag, daag, zwarte Piet.''
Thea klapt weer in extase mee, haar kinderjaren uitbundig herbelevend. We zwaaien met zijn allen de Sint uit, die, nadat hij de vijfenveertig euro in ontvangst heeft genomen, tevreden vertrekt.
MATTHIJS
verhaal | Column
|
06 December 2011 | 21:47:18
Wat was er gisteravond aan de hand met Matthijs van Nieuwkerk?
Toen hij het item ''De tv draait door'' presenteerde zag ik het gebeuren. Zijn gezicht vertrok en even later verdween hij uit beeld waarna tafelheer Jan Mulder het overnam. Toen dit item ten einde was en er artiesten klaar stonden om hun minuutje vol te spelen stond Matthijs er weer. Het ging nog niet echt lekker, maar hij bracht het programma toch tot een goed einde. Hij kondigde de uitzending af, legde opgelucht zijn hand op de arm van Jan en slaakte een zucht. Blij dat het erop zat.
Als je even niet lekker word, is dat menselijk?
Ja, dat is menselijk.
De Vara vond van niet, dus besloten ze de uitzending niet op uitzendinggemist te zetten. Stel je voor, Matthijs die niet lekker word, dat is toch een afgang.
Ze laten in dat programma regelmatig stukjes zien van mensen die niet goed worden, in een sloot belanden, van een trap lazeren en meer van dat leuks. Doch Matthijs is Heilig, dus als die een keer niet lekker word mogen degene die het programma gemist hebben dit niet terugzien. ''Hij had iets verkeerds gegeten, maar het gaat weer goed met hem.'' luidde de officiele verklaring van de VARA.
Officiele verklaringen, politici hebben die ook vaak.
Ik kan me voorstellen dat- ook al heb je niks verkeerds gegeten- je als presentator niet goed word bij het presenteren van dit programma. Het gaat in zo'n razend tempo dat zelfs de razendsnelle Van Nieuwkerk soms over zijn eigen woorden struikelt. Helemaal als er daarna voetballen komt waardoor het programma ingekort is.
Giel Beelen die toevallig tafelheer is probeert Matthijs te enthousiasmeren voor stukkies muziek die hij meegenomen heeft, maar Matthijs is nauwelijks geinteresseerd en zegt quasi belangstellend: ''Ja, ja mooi,'' en kijkt om zich heen als opgejaagd wild dat elk moment afgeschoten kan worden.
Het programma word er doorheengejast, want het voetballen wacht. ''Aan tafel,'' roept hij, blij dat het eerste item erop zit.
Een normaal mens gaat hyperventileren onder zo'n grote druk. Elke dag een programma maken in zo'n moordend tempo en dan ook nog de voorbereidingen.
Doe het wat rustiger aan, Matthijs. Van mijn part schrap je die flauwe filmpjeshumor in het programma. Dan heb je wat meer tijd en kun je wat rustiger ademhalen tussen de zinnen. Misschien kun je in het vervolg ook gewoon: ''De wereld draait door'' roepen i.p.v ''De wereld draait doorrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr.''
PRIVÉLOG
verhaal | Column
|
25 November 2011 | 22:40:12
Van de week heb ik een weblog aangemaakt voor een vriendin. Mailen is leuk, maar ik wilde iets anders. Ik dacht: het lijkt me wel aardig om een persoonlijk weblogje op te zetten. De ''omgeving'' is anders dan een mailbox. Je kunt hem aanpassen met verschillende sjablonen en er bijvoorbeeld een mooie foto of een bijzonder plaatje boven zetten.
Enfin, u kent het natuurlijk van Punt. Ik vroeg haar of ze het een leuk idee vond, en dat vond ze.
Zo, de kop is eraf. Het is vrijdag dus tijd voor een nieuw log.
LOG, wat een rotwoord eigenlijk, ik spreek liever van een verhaaltje of column. Iedereen blogt tegenwoordig want men heeft veel mee te delen. Ik vermoed dat er veel alleenstaanden bloggen, maar ook mensen die bij hun partner geen gewillig oor vinden. Begint Miep weer tegen Bram over de zieke kat die zojuist het tapijt onder heeft gekotst, geeft Bram als antwoord: ''Kan mij het schelen, hij is toch al versleten.'' Waarmee Bram de kat bedoeld en niet het tapijt. Miep trekt een verongelijkt gezicht en loopt met grote stappen naar de computer. Daar opent ze haar weblog en schrijft de ellende van zich af:
Hallo schatten
''De poes is vreselijk ziek, dat wens ik me ergste vijand nog niet toe. Bram is te beroerd om het op te ruimen en nou moet ik het doen met mijn zieke rug. Ga er maar aan staan. ik moest gisteravond zelfs de vuilnisbak buiten zetten. Ik hoop dat ik jullie niet lastig val met mijn sores lieverds, maar ik moest het effe kwijt. Morgen komen de kids en daar verheug ik me op. Ze zijn het lichtpunt inmijn trieste leven.
Even later stromen de reacties binnen waarvan ik er twee plaats:
hoi lieve schat
''Die van mij deed dat ook dus heb ik hem af laten maken.
We hadden pas nieuwe vloerbedekking en Jan ging helemaal uit zijn dak.
Hij zei:'' Je kan kiezen tussen mij of de kat.''
Aangezien we volgende week veertig jaar getrouwd zijn en ik bovendien geen praatjes in de familie wil heb ik voor Jan gekozen.
Ik bedoel dus dat ik de kat heb af laten maken en niet Jan.
Nou, heel veel sterkte meis en een dikke knuff.''
afz. hetlachendetreurwilgje.nl
Dag Poppemie
''Goh lieverd wat erg van je poes...
Die van mij geeft al jaren over, maar daar heb ik mee leren leven.
Ik stuur je gauw een privémail waarin ik je wat nadere details verschaf.''
Heel veel liefs
angelinesspotplekje.nl
Terug naar mijn pogingen om een weblog voor een vriendin op te zetten.
''Leuk,'' dacht ik, af en toe een dingetje schrijven, een wetenswaardigheidje plaatsen, een verslagje maken over haar voortreffelijke kookkunst, een dagje weg waarbij ik een foto van haar upload al nippend met haar rode lippen aan een glas witte wijn. Ja, het leek me allemaal wel leuk. Ik zocht op internet een gratis weblog, want ik ben gek op gratis, en maakte een account aan. Het leek me leuk om met het log ''Smoelzorg'' te beginnen omdat die tandartspraktijk vlak bij haar in de buurt zit. Ik plaatste het stukje en stuurde haar een link van het weblogadres. Als antwoord schreef ze:
Bericht:
Onderwerp: gaatje
Die plattelanders ten Noorden van Amsterdam
gebruiken toch mooie benamingen voor dat
prachtige ivoor van de mens.
Kijk, dat vind ik nou een mooie reactie. Ik schreef terug dat ze aanleg heeft voor dichteres. Mocht ze dat niet willen dan kan ze altijd nog tandartsassistente worden bij tandartspraktijk ''Smoelzorg.'' Een beetje serieus personeel kunnen ze daar wel gebruiken. Ik klikte op verzenden en toen sloeg het weblog op tilt.
WARNING, WARNING stond er. Waar het aan lag, ik zou het niet weten. Ik ben een beetje thuis in het opzetten van een weblog, maar van echt technische zaken heb ik geen verstand. Ik heb haar geschreven dat het project is mislukt, maar dat ik inmiddels iets anders heb gevonden dat wel naar tevredenheid werkt
Ach, zo blijf je bezig en het houd je van de straat.
''Ik heb vreselijk last van mijn kies en nou wilde ik vragen of u daar even naar kunt kijken. Mijn vaste tandarts is op vakantie en alle anderen zijn in gesprek.
''Dan bent u bij ons aan het goede adres, meneer Vulpen.
Onze praktijk loopt storm, dat komt door de zorgvuldig gekozen naam.
Het geeft een veilig gevoel want het straalt deskundigheid uit.
Echter, wij hebben nog wel een gaatje vrij om even in uw smoel te kijken.
DE HARDE SCHIJF
verhaal | Verhalen
|
11 November 2011 | 21:59:58
Sjoelvereniging 'De Harde Schijf' viert feest na de uitslag van De Rijdende Rechter dat de sinds kort in het dorp gevestigde computerzaak met dezelfde naam daar afstand van moet doen. Deze zit nu zonder naam, maar dat interesseert de sjoelvereniging natuurlijk geen biet.
De heer Schuifbak, een kogelrond kereltje met dikke brilleglazen die al sinds de oprichting van de sjoelvereniging de schijven door de poorten ketst kwam er achter toen zijn computer het begaf en hij van een kennis hoorde over de nieuwe computerzaak in het dorp.
''Je moet naar 'De Harde Schijf' gaan'' zei deze, ''die nieuwe computerzaak.''
''De harde wat??'', antwoordde Schuifbak met stemverheffing, ''maar evengoed toch bedankt voor de tip.''
En zo toog Schuifbak een dag later met zijn computer onder de arm driftig naar de rand van het dorp waar in een klein pand de computerzaak gevestigd was.
Schuifbak was slim en had bedacht dat hij eerst zijn computer zou laten repareren alvorens hij gerechtelijke stappen zou ondernemen.
''Goedemiddag, mijn naam is Schuifbak, ik kom mijn computer ter reparatie aanbieden.''
''Joris Floppy is de naam'', antwoordde de fris gewassen en blakende jonge eigenaar, ''De Harde Schijf zal hem vakkundig repareren.''
''Nog wel'', antwoordde Schuifbak met een grijns, en verliet met grote passen de zaak, de eigenaar in raadselen achterlatend.
Na drie dagen kon de computer weer worden opgehaald, en thuis aangekomen belde Schuifbak meteen De Rijdende Rechter. Deze zat voldaan aan de thee nadat hij net een belangrijke zaak had afgehandeld.
Twee naast elkaar wonende families hadden een vete omdat er bij één van hen aan de boom een takje zat dat vijf centimeter boven de tuin van de klagers helde. De Rijdende Rechter was er met een rolmaat op af gegaan en had het kadaster ingeschakeld die de erfgrens bepaalde.
De hoorzitting verliep onrustig en de rechter deed de volgende uitspraak: ''Het takje moet eraf want het is in hoge mate uitzicht belemmerend. Dit is mijn uitspraak en daar zult u het mee moeten doen.''
Daarna waren de twee families elkaar in de haren gevlogen, omdat het zo'n rustig dorpje was waar de mensen altijd zo vriendelijk zijn.
De Rijdende Rechter die óók nog na zat te genieten omdat hij net per email had vernomen dat zijn programma aan het buitenland was verkocht onder de naam 'The Driving Judge' nam de telefoon op.
''Met The Driving Judge'', zei de rechter dromerig met het kenmerkende lachje.
''Ja, met Schuifbak, ik heb een zaak Edelachtbare Hoogheid, ik wil zo spoedig mogelijk bij u langs komen.''
En zo gebeurde het dat de complete sjoelvereniging en de medewerkers van de computerzaak bij de hoorzitting aanwezig waren.
Het was er zeer onrustig en Schuifbak had zijn geluksschijf in zijn broekzak gestopt. Iets wat hij altijd deed als hij naar een gelegenheid ging waar hij wel een beetje geluk kon gebruiken.
Joris Floppy die drie rijen voor Schuifbak zat had een floppy bij zich waarop de inschrijving van de Kamer van Koophandel stond.
De Rijdende Rechter die de bezwaren voorlas moest regelmatig onderbreken door de scheldkannonades over en weer van beide kampen
''Nou, nou, nou, heren'', probeerde de toekomstige Driving Judge, maar genoot stiekem van de spectaculaire tv die het opleverde.
Plotseling stond Joris Floppy op en schreeuwde naar achteren tegen Schuifbak, ''Jij bent een klein bebrild serpent, en ik hoop dat als jullie de volgende keer dat achterlijke spelletje spelen jij moet gapen en dat een verdwaalde schijf achterin je strot terecht komt."
''Heren, heren ik ....'', maar verder kwam de rechter niet want Schuifbak was opgestaan en had met een rood hoofd de schijf uit zijn broekzak getoverd en deze met grote kracht naar het hoofd van Joris Floppy gegooid. Deze bukte net om zijn schoenveter vast te maken zodat de schijf op het hoofd van De Rijdende Rechter terecht kwam waarbij zijn bril doormidden kliefde.
Schuifbak sloeg van ontzetting de handen voor de ogen en jammerde, ''edelachtbare, o edelachtbare, het was voor Floppy bedoeld.''
Er klonken kreten van ontzetting door de zaal en Joris Floppy riep- terwijl de rechter zijn hoofd weer van het bureau tilde-, ''Kijk nou eens wat je gedaan hebt klein onderkruipsel!'',en in zijn stem was de vibratie van de overwinning te horen.
De rechter zat na deze onbedoelde aanslag weer een beetje rechtop en zei: ''Wat er ook gebeurt, een rechter spreekt recht, mijn bril is stuk maar ik kreeg gelukkig een tweede gratis bij Hans Anders. Alles overwegende ben ik tot de conclusie gekomen dat de sjoelvereniging haar naam mag behouden, zij hebben immers de oudste rechten. U, meneer Joris Floppy, zult naar een andere naam moeten uitzien. Ik heb een suggestie, wat dacht u van 'De Draadloze Muis' Maar dat is natuurlijk aan U.
Dit is mijn uitspraak en daar zult u het mee moeten doen.''
Het is eigenlijk best lekker weer voor november. Zodoende ben ik er deze week verschillende keren op uit geweest. Maar hoedt u, we krijgen volgens de metereologen een zeer strenge winter. Ze spreken zelfs van een HORRORWINTER.
Hier komt ie:
Vanuit Duitsland bereiken ons steeds meer onheilspellende berichten over de komende winter. Begin november zouden de temperaturen nog erg mild zijn, maar in de tweede helft van de volgende maand zou het een stuk kouder gaan worden en mogen we ook al de eerste sneeuw verwachten in de Lage Landen. En dat kan drie maanden gaan duren. Eerder stelde weerbedrijf Meteoconsult al dat we voor een strenge winter staan, de Duitsers doen daar nu nog een schepje bovenop. Donnerwetter heeft het over een 'horrorwinter' die drie maanden lang zal aanhouden. Ook Dominik Jung van Wetter.net voorspelt veel sneeuw in de Lage Landen.
'Die laatste weerexpert voorspelt ook dat Duitsland voor de vierde keer op rij te maken zal gaan krijgen met een té koude winter. Wat wil zeggen dat onze oosterburen voor het vierde achtereenvolgende jaar gemiddelde temperaturen zullen meten die lager zijn dan de klimatologische referentiewaarden van 1961 tot 1990. Volgens Jung zouden vier koude winters op rij echt een sensatie zijn', aldus Van Ooijen.
'Winter des doods'
Ook andere Duitse weerinstanties, zoals Killikus.de en Wetterprognose-wettervorhersage.de, hebben het allemaal over een te koude winter. Alleen Accuweather verwacht een 'normale' winter. Meteorologen baseren zich op langetermijnvoorspellingen van zowel Duitse, Poolse, Britse en Amerikaanse Meteorologische diensten. Ook Britse bureaus waarschuwen de burger al volop voor wat zij nu al een 'winter des doods' noemen.
Hieronder de prognose per maand van Wetter.net:
December: Wisselend. Periodes van kou, maar ook wat warmere dagen. Over het algemeen te koud. December zal ook -net als vorig jaar- in het teken staan van sneeuw. De kans op een witte kerst bedraagt momenteel in de Lage Landen 40 procent. Op locaties die hoger liggen dan 200 meter zelfs 60 procent.
Januari: Ook deze maand wordt veel kouder dan normaal. 's Nachts kan de thermometer zelfs makkelijk dalen tot min 25 graden. Ook dan zullen we rekening moeten houden met sneeuw dankzij een aantal 'sneeuwintensieve' dagen.
Februari: Ook deze maand zal kouder verlopen dan het langjarig gemiddelde. Aan het einde van de winter is het vanzelfsprekend dat er ups en downs zijn, maar ook februari kan voor de nodige sneeuw zorgen.
Bron A.D
Zo, dus u bent gewaarschuwd! Zelf denk ik erover om alvast te gaan hamsteren. Het vervoer zou wel eens een tijd stil kunnen komen te liggen zodat de winkels niet bevoorraad worden. En vergeet niet een zaklamp in huis te halen want in sommige delen van de VS zijn er gebieden die al een tijd zonder stroom zitten. Geen leuk vooruitzicht een horrorwinter, maar er zou eindelijk weer eens een elfstedentocht gereden kunnen worden.
OVER HUMOR
verhaal | Column
|
05 November 2011 | 21:30:36
Ligt de één in een deuk omdat oom Frits op een verjaardag tegen kleine Anna zegt: ''Trek eens aan mijn vinger'' waarna hij een wind laat. Een ander vind het maar niks en kijkt vol afkeer naar deze oom.
Helemaal als het kind verschrikt de keuken invlucht en moederlief haar achterna loopt om haar te troosten. ''Pffff.....kindlief ''zegt moederlief, ''was dat even schrikken, maar oom bedoelde het niet kwaad,'' en ze neemt het wicht in haar armen. Dan gaan ze weer terug naar de kamer. Moeder en kind kijken nog even met bijpassende blik naar oom die zijn ogen neergeslagen heeft omdat hij niet wist dat Anna zo zou schrikken.
Oom Frits behoort ook tot het type man die op verjaardagen een mop tapt over een vrouw die haar slip moet uittrekken bij een dokter. Als ze dat gedaan heeft loopt dokter snel naar het raam en zegt: ''Het is eigenlijk best lekker weer, ik zet het raam maar even open.'' Sommige mannen die zo'n mop horen willen lachen maar kunnen het nét inhouden omdat moeder de vrouw hen van opzij aankijkt met een blik van ''Waag het niet.'' In een beetje huwelijk heeft de vrouw de broek cq slip aan, dus die mannen kijken wel uit. De humor van oom Frits kunnen we rekenen tot de onderbroekenhumor.
Clowns worden ook gerekend tot de humoristen, maar zijn aan mij niet besteed. Ze zijn grappig uitgedost, doen kunstjes en buitelen over elkaar heen waarbij ze onverstaanbare kreten slaken. Toch, het spijt me, ik kan er niet om lachen. Pierrot behoort ook tot de clowns maar is het tegenovergestelde van zijn kleurrijk uitgedoste maatjes. Hij houd de boel in evenwicht, zogezegd. Ik weet nog goed dat ik als kind vooraan in het circus zat toen de clowns optraden. Pierrot maakte een zeer verdrietige indruk die hij op mij overbracht, vooral toen hij trompet speelde. Hij verstond zijn vak goed als je een emotie zo kunt overbrengen. De andere clowns deden hun werk maar het deed me niks.
Over clowns gesproken.
Vroeger had je Pipo de clown, dat was een leuke serie. Hij was de enige clown die ik leuk vond. Waarom? Dat kwam omdat hij geen kunstjes deed maar avonturen beleefte. Maar het leukste vond ik Mammaloe, als kind was ik een beetje verliefd op haar. Op tante Hanny trouwens ook omdat ze zo leuk zwaaide. Zo gebeurde het dat ik als joch dromen had waar beide dames in voorkwamen. Mammaloe speelde de hoofdrol. Ze stond in de verte naast Pipo op het balkon van die woonwagen naar me te lonken en hij riep ''Sapperdeflap wat krijgen we nou!''
''Weer dat stomme woord,'' dacht ze. Toen hield ze het niet meer en liep zwevend als in een slowmotion naar me toe waarna ze zich in mijn armen vleide en we elkaar teder kuste. Tante Hanny keek glimlachend toe vanachter een boom waarbij ze met één hand zwaaide en vermoedelijk met de andere hand handelingen verrichtte waar ik toen het bestaan nog niet van wist. Voor een simpele clown als Pipo was dit allemaal teveel en hij stuurde de Dikke Deur op ons af. Gelukkig werd ik net op tijd wakker zodat het toch een aangename droom was.
Tot slot wil ik nog even schrijven dat ik Van Kooten en de Bie het soort humor vind hebben dat me erg aanspreekt. Helaas zijn ze niet meer op tv te zien maar op Youtube is veel bewaard gebleven. Een mooie scene vind ik waarin De Vieze Man bedelt om geld voor een zogenaamd treinkaartje om zijn zogenaamde moeder te bezoeken in het ziekenhuis. Zelfs zo'n smoes gaat hem niet te ver. Door zijn verschijning schrikt hij iedereen af en op het laatst is hij zo wanhopig dat hij iemand vastklampt en smeekt: ''Ik moet naar me moeder in het ziekenhuis, die is net geopereerd. Alles is bij haar weggehaald. Je zit eigenlijk naast een leeg bed.''
''
